Thank You

posted on 27 Sep 2009 20:17 by tomozuki1 in News, tomozuki1
..Thank you..

..ขอบคุณ..


..감사합니다..


..SJ..&..E.L.F. ..
 

คำว่า "ขอบคุณ" คือความรู้สึกทีมีอยู่ในตอนนี้ มันมากมายเกินกว่าจะพูดออกมาได้หมด

ขอบคุณ SJ & E.L.F  ที่คอยอยู่เคียงข้างกัน ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ในวันที่เศร้า หรือ มีความสุขมากที่สุดก็ตาม

การมาไทยของเอสเจครั้งนี้ คนที่ไปคงได้รับรู้เหมือนๆ กันว่ากว่าจะได้เจอลำบากแค่ไหน
 
(เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เป็นเรียลลิตี้ซึ่งเป็นการพบด้วยตาของ tomozuki1 และเพื่อน ๆ เอง  จะเล่าเฉพาะในสิ่งที่ได้เห็นจริงๆเท่านั้น  และเล่าในมุมที่สนุกเพียงบางส่วน เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่าง 23-26 มันมากมายจริงๆ  หวังว่าคงทำให้คนที่ไม่ได้ไปจะได้รับรู้ในมุมที่น่ารักของเหล่าลิง และความรักที่เอลฟ์มีต่อลิงนะคะ ผิดพลาดยังไงโปรดอภัย ไม่ใช่คนที่สามารถเวิ่นเว้ออะไรได้ยาวๆ แต่จะเขียนให้ดีที่สุดแล้วกัน )
 
090923( ผู้ร่วมทีม tomozuki1(เมนหมี), Raggae(เมนทึก), bowkumiko(เมนหมี)) แต่...ไปดูม้ากับปลา - -" ไปเจอแอนนี่ กะปอม น้อง ญ กะ บี และคนอื่น ๆ ที่สวนหลวง โดยมิได้นัดหมาย

เริ่มต้นในวันที่แดดร้อนเหมือนพระอาทิตย์โกรธใครมา ซีวอนออกมาถ่ายกับแพนเค้ก ทงเฮยังคงอยู่ที่ รร.ดุสิตจนกระทั่งถึงตอนเที่ยง ทงเฮก็ตามออกมาถ่าย เค้ากั้นกองถ่ายไกลพอสมควรแต่ก็มองเห็นปลาน้อยลั้ลลาได้เป็นระยะๆ ฉากที่ปลาเล่นคอมพิวเตอร์จะมีผ้าสีดำกั้น(ปิดเกือบมิดแต่ก็มีช่องเล็กๆอยู่)ระหว่างพักกอง เธอหันมามองลอดช่องเล็กๆนั่น แล้วโบกมือให้แฟนๆ สายตาที่บอกว่า ปลาอยากเล่นด้วยนะ แต่ทำไม่ได้ พอถ่ายเสร็จ ปลาเดินมาพร้อมกับพี่ซึงฮวาน และกล้องโพลารอยด์ 1 ตัว เพื่อมานั่งถ่ายรูปกับเอลฟ์ รูปประวัติศาสตร์ ปลาและผองเพื่อน(เพื่อนกันตลอดไป - เอลฟ์-*-) ส่วนฉากของวอนวิ่งตามแพนเค้กบนสะพาน คุณชายเชวหล่อมาก ทรงผมฉัตรชัยแต่เสื้อผ้าสไตล์เกาหลี เอลฟ์คงรู้ใช่มั้ยว่า ถ้าไม่ใช่เชว ชีวอนแห่งวงซุปเปอร์จูเนียร์ เสื้อผ้าหน้าผมอย่างนี้ ก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน แต่..วอนซะอย่างยังไง อะไร ก็หล่อเสมอ จนถึง 17.30 อยู่ดี ๆ ท้องฟ้าก็ร้องไห้(ฝนตกหนักโคตรๆ)เอลฟ์ก็กระจัดกระจายหาที่หลบฝน แต่ 100 ทั้ง 100 เปียก  ซีวอนที่เข้าฉากอยู่ โชคดีที่กองถ่ายกางร่มไว้ให้ ถือร่มไว้กันแดดตลอด พอฝนตกร่มนั้นก็ยังช่วยได้ งงนิด ๆ ที่เค้าปล่อยให้วอนยืนกางร่มท่ามกลางสายฝนอยู่นานพอสมควร กว่าจะพาขึ้นรถ เมื่อรอจนคิดว่าไม่น่าจะถ่ายอะไรต่อได้แล้ว เราก็ออกจากสวนหลวงกันเถอะ มุ่งหน้าไปร้านอารีรังพาวอนกับเฮไปกินข้าว คนอื่นเค้าถึงกันหมดแล้ว แต่...เราหลงทางT^T ชีวิตของเอลฟ์แก่ๆ 3 คน ขับรถหลงไปสมุทรปราการทำไม-*- กว่าจะหาทางออกได้ ก็พบว่าม้ากับปลาจะกลับดุสิตแล้ว เจอกันดุสิตเถอะนะ เหอะๆเพราะจะไปรอคังอิน ชินดง ซองมิน ที่มาไฟท์เที่ยงคืนด้วย ตอนแรกจะไปรับที่สนามบินเพราะบอกว่าออกทางปกติ แต่มีข่าวมาอีกว่าไม่นะ เค้าคาร์อินเอารถเข้าไปรับ ไม่ได้เห็นหรอก สุดท้ายหักหลังเดินออกทางธรรมดาซะงั้น น้ำตาร่วงเลย คืนแรกกับการรอคอยที่ รร.ดุสิตเบ็ดเสร็จรวมยอดราว ๆ 2พัน และแล้ว ตี 1 ครึ่ง หมีชินมินก็เดินเข้ามา คนแรกเป็นซองมินเดินเข้ามาทำหน้างงๆ เอลฟ์ของผมอยู่ไหน (เพราะว่าทุกทีดุสิตจะกั้นแค่ตรงทางเดินเราจะยืนรอดูได้ แต่รอบนี้ กันให้อยู่ได้แค่ล๊อบบี้ข้างล่าง ซองมินเลยมองหาว่า แฟนผมอยู่ไหน?? -*-)เมื่อเธอหันมาเจอเอลฟ์ที่นั่งดินเนอร์รอกันอยู่ชั้นล่าง เธอก็โบกมือแบบนางสาวไทย แล้วเดินไปขึ้นลิฟต์ คนที่สอง หมีคังเดินเข้ามาสวมเสื้อมีฮู๊ต+แว่นตาดำ+สะพายกระเป๋าคู่ชีพ ยองอ้วนเดินมาโค้งให้ 1 ครั้งแล้วโบกมือพอผ่านเสาก่อนขึ้นลิฟต์โค้งอีก 1 ครั้ง รวมแล้วโบกมือ2-3 ที + โค้ง 2 ครั้งถ้วน สุดท้ายเป็นชินดง เสื้อดำกางเกงแดง (สภาพกางเกงเหมือนชุดพร้อมนอน คาดว่ากะขึ้นห้องแล้วนอนทันที เดินเหมือนง่วง ก็คงง่วงนั่นแหล่ะ - -")
 
สรุปแล้ววันนี้กลับบ้านนอน พร้อมกับน้ำตาที่่ซึ้งกับโค้งของหมี และตั้งฉายาว่า หมีโค้งละพัน ( ณ ตอนนี้ ฉายานี้ได้แพร่หลายไปแล้วในหมู่เอลฟ์  แต่ขออย่างนึง กรุณาเล่าที่มาให้มันถูกต้องด้วย โค้งละพัน เงินของชั้น เรกเก้ ป้าเอเลี่ยน แล้วก็โบว์ แต่คนเอาไปเล่านั้นเหมือนว่าจ่ายกับมือ - -") หมีโค้งละพันยังมีตอนต่อไป โปรดติดตาม....
 
 
090924 สยามดิสคัฟเวอรี่ (ผู้ร่วมทีม tomozuki1, Raggae, Bowkumiko, Lovely_cloud,ตัวเล็ก น้องหญิง+บี,กะปอม+พี่ตุ๊กตา เดอะเบินเนอร์ พี่บีจากเชียงใหม่ ฯลฯ ใครอีกว่ะ รู้สึกวันนั้นจะญาติเยอะจำไม่หมด รู้แค่ว่าเป็น เอลฟ์แก่ๆ 555+ แค่นั้น

9.30น. เอลฟ์มากมายรออยู่รอบ ๆ ลานสยามดิส โดยที่ไม่รู้ว่า กรงจะเปิดฝั่งไหน-*- ได้แต่รอบางคนตัดปัญหาไปรออยู่บนสะพานลอยแทน ได้เจอสาวกคนรักหมีเยอะมาก ถึงหมีจะไม่มา แต่ป้าย Believe Kangin เยอะแยะ (ตัดตอน ขี้เกียจเวิ่นมาก) เมื่อประตูกรงเปิดเอลฟ์แก่ ๆก็วิ่งเข้าไปจองที่ ด้วยความที่อยาก HBD shindong ก็จะเดินขึ้นไปซื้อลูกโป่ง HBD ในสยามดิส ปรากฎว่า Lovely_Cloud เหลือบไปเห็นเค้ากั้นกรงตรงชั้นใต้โรงหนัง EGV แล้วไม่มีใครรู้เลยมีเอลฟ์ไม่ถึง 30 ชีวิตอยู่แถวนั้น ชินมินเดินเข้ามา อึ้งคร๊าาาาา มินเดินผ่านมาโบกมือนางสาวไทยอีกครั้ง รัศมี(ออร่า) สว่างมาก ชินดงเดินดูดกาแฟสตาร์บั๊คตามมา ตอนแรกยิ้มเฉยๆ พอเอลฟ์แก่ ๆ ตะโกนเรียก เค้าก็หันมาโบกมือให้ และคงตกใจเมื่อเห็น เอลฟ์แก่ ๆคนนี้ตัดผมทรงเ็ห็ดเหมือนกันและมัดจุกเธอกระตุกยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินจากไป- -* พอรู้ว่าอีกไม่เกิน 10 นาทีจะลงไปที่ลานสยามดิสแล้ว เอลฟ์แก่ ๆ ก็วิ่งกระหืดกระหอบลงมาที่ลาน มาถึงลานก่อนหน้าชินมินเล็กน้อย บนเวที ชินมินเล่นเกมส์แต่งตัว อิจฉาเด็กน้อย 2 คนนั้นมาก แต่ก็นะ... เสื้อผ้าที่เค้าจัดให้มีแต่ตัวเล็ก ๆ ถึงโชคดีได้ขึ้นไป ก็คงต้องอายเพราะยัดอะไรไม่ลง 555+ คงมีหลายคนเห็นด้วยในข้อนี้ ใช่มั้ย แล้วก็มาถึงเซอร์ไพร์สวันเกิดชินดง ทุกคนเตรียมกันไว้หมดแล้ว รวมถึง12+ ที่เตรียมเค้กมา พอเอลฟ์ร้องแฮปปี้เบิดเดย์ ชินดงก็ทำหน้าประหลาดใจแล้วก็ยิ้มแบบซึ้งๆ ขอบคุณนะครับ ระหว่างที่พิธีกรพูดเธอก็จัดการเลียเค้กไปเรียบร้อย น่ารักจริงๆ  ระหว่างนั้นเอลฟ์แก่ ๆ ก็งานเข้า เพราะเพื่อนอีกฝั่งโทรมาบอกว่า รับทึกฮยอกมาแล้วนะ ตอนนี้ทึกฮยอกม้าปลาจะมาสแตนท์บายที่ Central World แล้ว โอ้ จ๊ะ ... แยกร่างไม่ได้คร๊าาา แต่พอเลิกจากชินมินเอลฟ์แก่ ๆ ทั้งหมด ก็วิ่งฝ่าลานจอดรถพารากอน วิ่งไปเรื่อยๆ จนถึงเซ็นทรัลเวิลดิ์ ช่วงระหว่างนั้นวุ่นวายมาก เอลฟ์ตามหาลิงกันให้วุ่นเพราะไม่รู้อยู่ไหนแน่ สุดท้ายเราก็ค้นพบ  ZEN premier loungh ชั้น 6 เอลฟ์มหาศาล หลายคนพลัดหลงกัน คนนึงไปเจอ ทึกฮยอกขึ้นลิฟต์ฝั่งมาจากชั้น 1 อีกคนไปเจอปลาม้าที่เสร็จจากงานแถลงข่าวที่ Food Loft  สรุปวันนั้นโชคใครโชคมัน ใครดวงดีก็เห็น ดวงไม่ดีก็กลับบ้านแบบคอตก ลิงทั้งหมด 6 คนเดินทางถ่ายภาพนิ่งที่สตูดิโอพระราม 9 ซอย 51  อีกฝั่งที่สแตนด์บายอยู่ รร.ดุสิต ก็โทรมาบอกว่า หมีคังวิ่งลงมาจากลิฟต์ ออกมาคนเดียวแบบไม่มีผู้จัดการและการ์ทคุมเลย แต่จะไปไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน เลยเดาว่า คงไปถ่ายภาพนิ่งด้วยกันนั่นแหล่ะ ทีมของตัวเล็กที่ตามไปก็ได้เห็นทุกคนตอนเข้า - ออก สตูดิโอและโทรมารายงานตลอด ที่พึ่งสุดท้ายของเราก็คือ ดุสิตธานี (อีกครั้ง) ฝั่งเราคอยอยู่ที่ดุสิตอยู่แล้ว ซึ่งวันนี้คนเยอะกว่าปกติ ทาง รร.ก็กันไม่ให้แฟนคลับเข้า แต่ก็นะ ห้ามไม่ได้หรอก เราเข้ามาสั่งอาหารรออีกรอบ วันนี้เบ็ดเสร็จ พันนิดๆเลยได้โค้งจากหมีมาแค่ 1 โค้งเท่านั้น ส่วนพี่ทึกก็เดินเข้ามาสองก้าวแล้วโบกมือให้ ฮยอกอมยิ้มนิดหน่อยแล้วโบกมือ 2 ข้าง  ส่วนคนอื่น ๆนั้น เดินไปเฉยๆ นับแล้ว 6 คนถ้วน เอ๊ะ......... ปลาหาย (หายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ บ้างโทรมาบอกว่า ปลาไปนวดคนเดียว บ้างบอกว่า ปลาไม่สบาย ทั้งนี้ทั้งนั้นวันนี้ไม่เห็นปลาเข้าดุสิตแต่อย่างใด จนเวลาเที่ยงคืนรอไม่ไหว กลับบ้้านก่อนคร๊าา)

สรุป 1 พันกับหมีอีก 1 โค้ง ตามความคาดหมายประทับใจชินดงกับซองมินที่งานสยามดิสมาก ๆ น่ารักมากจริงๆ เหอะๆ ออกมาเจอสาวเกาหลี 2 คนเข้ามาถามว่า ซุปเปอร์จูเนียร์เหรอ ว้าว เค้าพักที่นี่เหรอ ถามไปถามมาเป็นแฟนคลับของคังอิน กับทงเฮ  เค้าอยากรู้ตารางพรุ่งนี้แล้วก็คุยกันต่อ เค้าบอกว่า ยินดีต้อนรับถ้าจะไปเกาหลี (จ๊ะ ชั้นก็ยินดีจะไป แต่ ขอปั้มเงินก่อนนะ) จบอย่างทุลักทุเล เกาหลีผสมอังกฤษผสมไทย ตีกันไปหมด และก็ได้รับคำ "ขอบคุณ" อีกครั้ง
 
 ขอบคุณรูปจากน้อง saiiiii เพื่อนของน้อง ญ (คิมฮี) นะจ๊ะ พอดี ญไม่บอกว่าเอามาจากไหนก็ไม่ได้ใส่เครดิตซอรี่ๆ
                                       

 

090925 ถ่าย CF แบบปิดที่เซ็นทรัลเวิลด์  งงละสิ ถ่ายแบบปิดทำไมเห็น มันต้องอาศัยความสามารถบางอย่าง 1. ทีมงานที่ทำงานเป็นทีมสุด โทรให้ข่าวกันตลอด 2. แรงพิศวาสในการตามของเอลฟ์แก่ๆ 3. ดวง

ทีมงานวันนี้ 6 โมงเช้าเจอกันที่เซ็นทรัลเวิลด์ สภาพกึ่งผีกึ่งคน รออยู่ที่ลิฟต์จนขนของข้าง ๆกับทางหนีไฟ เมื่อสายรายงานว่า ลิงออกจากโรงแรมแล้ว ออกมา 6 ยกเว้นปลา ทางเราก็สแตนด์บายข้างลิฟต์ขยะทันทีขอเรียกลิฟต์ขยะ เพราะ มันเหมือน -*- ) ตอนนั้นมีเอลฟ์ไม่ถึง30 นะ ก็รอลิงลงจากรถ คนแรกของคันแรกคือ เดอะทึกกับเสื้อเชิ๊ตสีแดงอมชมพู หันหลังลงจากรถ แล้วเดินเข้าลิฟต์ขยะ ตามมาด้วยหมีคังกับเชิ๊ตเขียวเข้มเห็นด้านข้างเล็กน้อย คนที่สามคือ ฮยอก เชิ๊ตฟ้า เดินดุ่มๆ เข้าลิฟต์ไป คนที่ 4 คือคุณชายเชว กับเชิ๊ตสีออกเทา ๆ หล่อเสมอ  รถตู้คันที่ 2 ชินมิน จำไม่ได้แล้วว่า ชิน หรือมินลงมาก่อน แต่ชินเสื้อออกส้ม ๆ มินเสื้อดำ มันไวมากจำได้เท่านี้ (รอบเช้านี่ทุกคนเดินไวมากแล้วไม่ทักแฟนคลับเลย ไม่ใช่ว่าหยิ่งหรืออะไรหรอกนะ เพราะยังไม่ได้แต่งหน้าต่างหาก-*- ไม่งั้นทึกกี้คงไม่หันหลังลงรถหรอก ทุกคนรักษาภาพพจน์ที่ดีเสมอ 555+) ผ่านไปไม่นาน ไม่ถึง ชั่วโมง เอลฟ์แก่ ๆ ต้องงง เพราะว่า ยืนเม้าท์กันอยู่ดี ๆรถตู้มาจอดที่ลิฟต์ขยะอีกครั้ง  ห๊ะ.... ลิงจะไปไหนยังขึ้นไปได้ไม่นานเลย แต่ยังไงก็วิ่งไปข้างลิฟต์ขยะทันที ครั้งนี้ไม่ผิดหวัง เดอะทึกเดินออกมา ยิ้มแย้มโบกมือแล้วเดินเข้ารถคันที่ 1 ตามด้วย ฮยอก และวอน ส่วนคันที่ 2 ก็ หมี มิน ชิน (ขอย้ำ ทุกคนยิ้มแย้มดีเพราะแต่งหน้าทำผมเสร็จแล้ว อิอิ)  รถไม่ได้ออกไปทันที เหมือนรอความเรียบร้อย จอดอยู่นานเหมือนกัน นานพอที่................ เดอะทึกแอบมองเอลฟ์แก่ ๆ ยืนเป่าลูกโป่งแชพไฟร์ แล้วขำเพราะสภาพหน้าเขียวเป่าลูกโป่ง หวังว่ามันจะทันให้ทึกได้เห็น แล้วมันก็ทัน เพราะทึกกี้มองออกมาแล้วหัวเราะ ตามด้วยเปิดหน้าต่างรถตู้ออกมา เอาตัวออกมาครึ่งตัวได้  โบกมือทักทายแล้วทำหน้าตาแบบ "วันนี้อากาศดีจัง" อยู่แบบนั้นประมาณ 10 วินาที เอลฟ์แถว ๆ นั้น(ไม่มาก) กรี๊ดดดดดดดดด กับการเซอร์วิสแบบไม่ทันตั้งตัว แต่โชคไม่ดีเท่าไหร่ มีรถขนของขับมาวิ่งผ่าน พี่ททึกก็เลยต้องมุดกลับเข้าไป เพื่อความปลอดภัย แล้วก็ปิดหน้าต่างรถ  วินาทีนั้น อยากเอาระเบิดปารถขนของมาก ถ้าไม่ผ่านคงได้เห็นพี่ทึกทำอะไรมากกว่านี้  แต่เอลฟ์ที่อยู่ก็เป็นเอลฟ์ที่ดี ไม่ได้วิ่งเข้าไปชาร์ทหรือทุบรถแบบน่ารังเกียจ อะไรประเภทนั้น พี่ทึกเลยปลอดภัยดี แกแอบไปหัวเราะคิกคักในรถต่อ ไม่รู้ว่าขำอะไร แล้วรถคันแรกก็ออกไป คันที่ 2 ม่านแง้มๆ แอบเห็นหมีคังชะเง้อคอมองเอลฟ์ แล้วรถก็ออกไป สรุปคือกลับโรงแรม-*- แกมากันเพื่อ? กลับไปนอนต่อกันที่ รร. กลับมาอีกทีประมาณบ่ายโมงกว่า ๆเกือบบ่าย 2 คราวนี้ อะฟิชมาด้วย ตื่นเต้นมากที่ได้เห็นชัด ๆ ครบทั้ง 7 คนทุกคนก็แต่งตัวเหมือนตอนเช้านั้นแหล่ะ แต่ความลั้ลลามากกว่าเดิม ปลามาในชุดเสื้อลายสก๊อตโทนฟ้าดำ หรือเขียวดำเนี่ยแหล่ะ (มีปัญหากับการมองสีตลอด แก่แล้วต้องเข้าใจ) โบกมือและลัลล้ามาก แล้วทั้ง 7 ก็ขึ้นลิฟต์ขยะไป เราคิดว่า ถ่ายปิดคงไม่เห็นอะไรแล้วมั้ง ก็เลยไปเดินเที่ยวเตร็ดเตร่ไปพารากอน ไปซื้อลูกโป่งเพิ่มแล้วก็ซื้อลูกโป่งลอยได้ รูปดาวสีน้ำเงิน หลายคนคงเห็นมันไปในหลาย ๆที่ที่ลิงไป  ไม่ได้แสดงตัวหรืออะไร แค่อยากให้ทึกกี้เห็น เพราะเค้าบอกว่าอยากเห็น Sapphire Blue  ก็แค่นั้น เดอะทึกคงสมใจ  ณ เซนทรัลเวิลด์ปรากฏว่า เพื่อนในทีมโทรมาบอก ปอปลา ลงมาถ่ายวู๊ดดี้ที่ชั้น 1 ถ่ายบนรถกอล์ฟ รถวิ่งไปด้วยถ่ายไปด้วย บนรถมี ปอปลา ล่าม วูดดี้และตากล้อง ซึ่งจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าไม่ได้ยินว่า ปลาถูกดึงเกือบตกรถ อย่าหาว่าอะไรเลย คนที่ดึงคงไม่ใช่เอลฟ์ คงเป็นแฟนคลับแบบฉาบฉวยคนนึงที่ไม่ได้คิดถึงความปลอดภัยของศิลปินเลยแม้แต่น้อย ถึงทำอะไรที่น่ารังเกียจอย่างนี้  เอลฟ์ทุกคนที่รู้เรื่องนี้ ก็คงจะรู้สึกเหมือนกันจริงมั้ยเพราะฉะนั้น เอลฟ์ที่ดีไม่ทำอะไรอย่างนี้แน่นอน จากนั้นการ์ทก็เอาปลาขึ้นไปเก็บ  ไม่นานนักปลาก็ลงมาอีกครั้งที่ชั้น 1 เหมือนเดิม คราวนี้เดินลงมาพร้อมการ์ทเกือบ 20 คนได้ เดินมาจากร้าน รีวาย ผ่านมาเรื่อย ๆจนมาถึงโซน Zen เราได้เห็นมาตลอดทาง เพราะเรากับเรกเก้อยู่หน้าเซน ก็เลยไปหลบมุมอยู่ตรงลิฟต์ขยะ เพราะกลัวพฤติกรรมของแฟนคลับแบบฉาบฉวย จนกระทั่ง ปลาเดินถึงลิฟต์ขยะ วินาทีนั้น ก็อยากจะดีใจหรอกนะที่เห็นปลาชัดแบบห่างไม่ถึงครึ่งเมตร แต่มันติดตรงที่ เห็นอะไรที่อยู่ข้างหลัง ตู้น้ำหอมเสียหาย 2 ตู้ รวมถึงกระถางต้นไม้ในห้างแตกกระจาย แบบนี้เราว่า แทนที่เราจะเป็นแฟนคลับที่ซัพพอร์ตศิลปิน เรายิ่งเป็นคนทำให้ศิลปินเสื่อมเสียมากกว่า  เพราะการกระทำขอแฟนคลับเอง อยากจะตำหนิตรงนี้นะ ว่าอยากเห็น อยากสัมผัสพวกเค้าก็จริง แต่ก็ควรทำให้อยู่ในขอบเขตบ้าง เพราะมองไปที่หน้าและแววตาของทงเฮแล้ว เค้าไม่ได้รู้สึกดีใจเลย  ยิ่งเห็นใกล้ ๆกลับเห็นแววตาของความกังวล สายตาเหมือน "เมื่อไหร่จะไปให้ถึงลิฟต์ซักที ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วนะ"  แล้วปลาก็ออกจากลิฟต์ ขึ้นรถไปเพื่อไปอัดรายการวิทยุ  มันช่างน่าเศร้าจริงๆที่เห็นแววตาแบบนั้น   จากนั้น ทึก ฮยอก ชิน มิน ก็ขึ้นรถกลับโรงแรม ทึกเดินมาไม่ได้ทักอะไร แต่ก่อนขึ้นลิฟต์ ชี้มาที่แฟนคลับในล๊อบบี้ ขอเข้าข้างตัวเองเล็กน้อยว่า แกชี้ลูกโป่งที่ลอยได้ของกลุ่มเอลฟ์แก่ๆ อยู่ไกลๆ ขอบคุณนะเดอะทึก ^-^  ห่างกันนานเหมือนกันทีมที่อยู่เซ็นทรัลเวิลด์โทรมาว่า หมีคังกับวอนกินข้าวกันที่เอ็มเคโกลด์ กำลังขึ้นรถกลับมาที่โรงแรม อีกครั้งกับการดินเนอร์ที่ดุสิตกับเงิน 2 พัน พร้อมกับได้เห็นการโค้งของหมีอีก 2 โค้งก่อนกลับเกาหลีไปกับชินดง ระหว่างที่หมีโค้ง ชินดงเอามือมา จุ๊ ๆ ที่ปาก บอกว่าอย่ากรี๊ดนะ คุ้มค่ากับการรอคอย และกลับบ้านนอนฝันดีเป็นที่สุด ถึงหมีจะกลับแล้ว แต่การรอคอยยังไม่จบ จริงมั้ย??
 

 
 
 
090926 การรอคอยที่ยาวนานกว่า 12 ชม. กว่าจะได้พบหน้าคนที่เรารัก
หลังจากส่งหมีคังเสร็จ ราว ๆ 5 ทุ่ม ของวันที่ 25 ก็กลับไปที่เซ็นทรัลเวิลด์ทันที เพื่อรอคิวงานมิราเคิลเดย์ คิดว่าตัวเองไปเร็วแล้วนะ แต่......... ไปถึงก็มีคนกว่า 100 แล้วล่ะ เพราะเราได้คิวที่ 167 ลองคิดดูนะ ว่าทั้งหมดนี้มันน่ารักแค่ไหน ไม่มีทีมงานของ 12+ แต่อย่างใด เอลฟ์จัดการกันเอง เขียนข้อมือกันเอง ทำคิวกันเอง เพื่อรักษาสิทธิ์ แม้กระทั่ง นั่งแต่แถวกันเอง คนที่ไปคงรู้ดีว่ามันวุ่นวายแค่ไหน แต่ก็ดีนะ ทำให้รู้ว่าเอลฟ์สุดยอดจริง ๆ ทั้งคนที่เป็นคนคิดเขียนข้อมือคนแรก คนที่ออกมาช่วยกันจัดคิว คนที่ตะโกนกันปาวๆ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าต้องตั้งแถวยังไง คนที่แบ่งปันกันในหลายเรื่อง มันเป็นความประทับใจ เหมือนเราไปออกค่าย ๆ นึง แต่นี่มันค่ายอะไรไม่รู้ที่ดึงดูดคนมาได้มากมายขนาดนี้  เอสเจมีพลัง และมีอิทธิพลของเอลฟ์ขนาดนี้เลยหรือ?  มันคือความจริง ขอบคุณ E.L.F 1400+ ในวันที่ต้องอดทน คนที่มีหมายเลข 1 อยู่บนข้อมือ เค้ารออยู่หน้า Central World ตั้งแต่ 6 โมงเย็นของวันที่ 25 ก.ย. จนถึง หมายเลข 1400 ที่มาถึงในเวลาตี 4 ของวันที่ 26ก.ย. และเพื่อน ๆ เอลฟ์ที่ทยอยกันมาแต่ไม่ได้เป็น 1 ใน 1400คน เราเชื่อว่าทั้งหมดนี้ที่เป็นเอลฟ์โดยแท้ คนที่สามารถอดทนรอได้ยาวนานขนาดนี้ ถ้าไม่รักเอสเจจริง ๆ ก็คงไม่เสียสละและสุดท้ายพวกเราก็ได้รับรู้ถึงสิ่งตอบแทนแห่งการรักใครสักคน ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหน จนกระทั่ง ก่อน 7 โมงเล็กน้อย ทีมงาน 12+ มาเพื่อปั้มสัญลักษณ์ให้ที่ข้อมือ - -" ทุกคนเข้าใจใช่มั้ยว่าเราต้องการสื่ออะไร ขอไม่พูดเพราะทุกคนคิดเองได้ ปั้มเสร็จทุกคนก็แยกย้าย รอมาซื้อแป้งอีกทีตอน 10 โมง ระหว่างรอก็ไปงานตอนเ้ช้าที่สยามดิสของทึกฮยอก เราไปรอแต่ไม่ได้ดูเพราะนอย ๆ กับการจัดงาน เอลฟ์ส่วนใหญ่ที่ไปคงรู้สึกเหมือนกันว่ามันต่างจากงานวันชินมิน  ต่างกันมากเลยล่ะ เราไม่พูดถึงเรื่องแย่ๆ แล้วกัน เอาเป็นว่า ถือซะว่าเราไม่ได้ไปงานวันนั้นแล้วกัน ทีมของเราที่อยู่ตรงนั้น ถ่ายคลิปกลับมาให้ ถ้ามีแรงก็คงจะอัพแหล่ะนะ กลับไปรอที่งานมิราเคิลดีกว่า เค้าให้ซื้อแป้งได้ถึง 13.00น. เจ้ากรรม ดันลืมเอาบัตรคิวไว้ในกระเป๋าอีกอัน ต้องกลับไปเอาที่สยามพารากอน ทั้ง ๆ ที่เดินก็ได้ แต่ขามันไม่ไหวแล้ว ใช้งานมาหลายวัน เลยต้องแว๊นมอไซเพื่อไปเอาบัตรคิว ที่ต้องเล่าถึงบัตรคิวเพราะมันมีเหตุ อ่านไปเรื่อย ๆแล้วกัน พอเอาบัตรคิวแลกจะได้เป็นคูปองที่จับฉลากลุ้นโฟโต้กรี๊ท แล้วเขียนชื่อ เบอร์โทรหย่อนไป พอทำทุกขั้นตอนเรียบร้อย เค้าจะนัดให้รวมตัวกันตอน 15.00 น. เอลฟ์มากมายรออยู่

การจัดคิวเพื่อขึ้นไปในงานมีปัญหามาก เราไม่รู้นะ แต่อยากจะสื่อ ในตอนเช้ามืด 1400 คนเอลฟ์จัดการเองทำไมทำได้ แต่จะจัดให้ขึ้นไปในงานทีละ 200 ทำไมยากเย็น?  ให้ตายเถอะโรบิ้น เห็นพี่ทีมงาน 12+ รวมแล้ว 3 คนถ้วน ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่เห็นอีกแล้วก็คือ เอลฟ์จัดกันเองอีกครั้ง แล้วได้พี่การ์ทมาช่วย ซึ่งก็งงอีกว่าทำไมแถวนั้นมีแต่การ์ท ทีมงานที่เหลืออยู่ไหนนะ ไม่รู้จะพูดอะไรอีก ไม่เป็นไร เอลฟ์จัดกันเองก็ได้ เมื่อจัดแถวเสร็จ (โดยเอลฟ์  ย้ำๆ** โดยเอลฟ์) แล้วทยอยกันขึ้นไปงาน 200 คนที่เป็นแถวอยู่แล้ว กลับได้ยินคำว่า "อยากให้น้องเล่นกิจกรรมโดยรอบงาน ให้แยกย้ายไปเล่นเกมส์ ชมบู๊ท และเข้าห้องน้ำ ตามอัธยาศัย แล้วพี่จะเรียกอีกทีละ 10 คนเพื่อเข้างาน"    เอ๊ะ ........  คิดอะไรได้จากตรงนี้มั้ย?? ไม่พูดอีกครั้ง คิดกันเอาเอง  สรุปเรียกเข้าทีละ 10 คน พอเข้างาน เลยคิดกันว่า  ลืมทุกอย่างที่ผ่านมาซะ ความลำบาก ความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมด ลืม แล้วรอสนุกกับลิงของเราดีกว่า แล้วก็เป็นจริง งานภายในของ มิราเคิล คงไม่สามารถบรรยายได้ถึงความรู้สึก คงบอกได้แค่ มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ก็มีจับฉลากคนได้โฟโต้กรี๊ท  มีโคฟเวอร์ มีโชว์เดินแบบ แล้วลิงก็ออกมา บนเวทีน่าอิจามากเลยละ เล่นเกมส์กับลิง ทั้งกอด โอบ จับมือ หลายอย่างจนแอบคิดว่ามากเกินไปมั้ย
เพราะช่วงที่เล่นบนเวที เค้าร่าเริง แต่พออยู่ด้านหลังที่กล้องไม่ได้ถ่ายไป หน้าเหนื่อยๆ เหมือนกันนะ (อะไรที่เห็นใกล้ๆ ก็ไม่ดีเสมอไปหรอกนะ เห็นหน้าเหนื่อย ๆยิ่งสงสารล่ะ แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่เอสเจอดทนเสมอ)

แต่มันเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ตรงที่ ตอนจับฉลากโฟโต้กรี๊ทแล้วได้ ความรู้สึกแรกก็ดีใจแต่กรี๊ดไม่ออก อาศัยว่าเพื่อนรอบ ๆกรี๊ดให้ พิธีกรเลยมองเห็น แต่พอจะต้องเดินออกไปยืนยันตัว เกิดความรู้สึกว่า เราต้องถูกแยกไปอีกที่ ไม่ได้อยู่กับเพื่อน ไม่ได้รับรู้กับบรรยากาศงานที่ควรจะเป็น  เข้าใจความรู้สึกมั้ย เอลฟ์เวลาอยู่รวมกัน รับรู้สิ่งที่ประทับใจด้วยกัน มันมีค่ามากนะ  แต่พอไปยืนอยู่ในกรงที่ถูกกั้นไว้อีกที ถึงมันจะใกล้เวที เห็นเอสเจชัดกว่าใครๆ  แต่มันไม่รู้สึกดีใจเลย ทุกครั้งที่เห็นช๊อตสวย ๆ บนเวที อยากจะหันไปคุยกับเพื่อน แต่ไม่มีใครยืนอยู่เลย ... เสียใจแปลก ๆแฮะ ระหว่างจะไปถ่ายรูป ก็ส่งข้อความบอกเพื่อนที่เหลือ ว่าเอสเจอยู่ไหนให้เพื่อนตามมา  พอถ่ายโฟโต้กรี๊ท เดินออกมา ดีใจมากเลยที่เห็นเพื่อนยืนรออยู่เพื่อนทุกคนผ่านการร้องไห้มา แล้วบอกว่าดีใจด้วยนะ แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะเล่าอะไรให้ฟัง เค้าก็เล่าความรู้สึกในห้องมิราเคิลให้ฟัง เราเศร้านะที่เราไม่ได้รับความรู้สึกเหล่านั้นด้วยตัวเอง มันน่าประทับใจ  ตอนจบงานมีการเปิดเอ็มวีเพลงมิราเคิล เอลฟ์ก็ร้องตาม แล้วอยู่ดี ๆ เพลงก็ดับไป มันเป็นการตั้งใจ ให้เอลฟ์ร้องต่อ ทุกคนร้องอย่างพร้อมเพรียง เอสเจที่ยืนอยู่บนเวที ก็ร้องตามด้วยใบหน้าที่มีความสุข ความรู้สึกขอบคุณ แล้วก็โค้งให้กับเอลฟ์รอบทิศเหมือนในคอนเสิร์ต นี่คือสิ่งที่เพื่อนเราเล่าให้ฟัง  เราเสียใจที่ไม่ได้อยู่ในนั้น รับรู้ความรู้สึกอย่างนั้น แต่เพื่อนก็บอกว่า ดีแล้ว ได้โฟโต้กรี๊ทก็ดีแล้ว  ดีจริงๆ แหล่ะ แต่แทนกันไม่ได้ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ


ในห้องโฟโต้กรี๊ท
ทั้งหมด 40 คน (แต่ดูเหมือนจะเกินยังไงไม่รู้แฮะ) แล้วทีมงาน 12+ ก็บอกว่าตอนนี้ชีวอนไม่สบายนะ ทุกคนอย่าดื้อ อย่าจับ อย่ากอดศิลปิน จะได้เร็วแล้วก็ให้ศิลปินพักผ่อน ซึ่งทุกคนเข้าใจดี(เพราะบนเวที แฟนๆที่ขึ้นไปเล่นเกมส์บนเวที เล่นกอดศิลปินจนช้ำไปหมดแล้ว)  แบ่งเป็นกลุ่มละ 5 คน ตอนแรกจะเป็นกลุ่มละ 10 คน แต่พี่คังริน(ทีมงานของเกาหลี) เดินมาคุยกับคุณล่ามอึนบี ประมาณว่า ซัก 5 คนดีกว่านะ (เราขอบคุณมาก เพราะมันเท่ากับ 1 ต่อ 1 ขอบคุณทีมงาน 12+ ด้วยค่ะ) พอเข้าไป จะมี 1 เซ็ทที่ถ่ายอยู่ให้เรายืนมอง ช่วงที่มองก็เก็บทุกคนใกล้ๆ ให้ครบ แล้วพอถึงคิวเราเราได้อยู่ใกล้กับปลาและทึกกี้ ถึงไม่ได้สัมผัสทางกาย แต่ก็สัมผัสทางใจ (แหวะะะ) สายตา และคำพูดเกาหลีแบบถั่วๆ บอกพี่ทึกว่า พี่เยี่ยมมากนะคะ เราเอาผ้าเชียร์ที่ทำเองเข้าไป เขียนว่า " Super Junior - E.L.F 13 명 Leeteuk Heechul Hankyung Yesung Kangin Shindong Sungmin Eunhyuk Donghae Siwon Ryeowook Kibum Kyuhyun " พี่ทึกก็พยักหน้าอมยิ้มมองที่ผ้าแล้วทำหน้าขอบคุณ สัมผัสไม่ได้แต่ก็ยังโบกมือแล้วยิ้ม ก็ยังดี  ส่วนกับปลาพูดว่า ขอบคุณค่ะ แล้วก็โค้งแบบสุภาพให้( 90 องศา) ปลาก็โค้งตอบแล้วยิ้ม ปลาจะโอบ ยื่นมือมาแล้ว แต่เราไม่ไ้ด้ยื่นมือตอบกลับไป....ทีมงานดึงเราออกพอดี เราก็เข้าใจดี แว็บสุดท้ายก็คือ ปลายิ้มหวาน ในตามีประกายวิ๊งๆ แล้วพูดว่า คัมซามิดา เหมือนที่เราพูดให้เค้า แค่นี้ก็ประทับใจแล้ว จริงมั้ย? แค่พี่ทึกได้เห็นข้อความที่เราอยากบอก และลิงที่เหลือก็มองเห็นข้อความบนผ้านั้น ก็พอแล้ว   
 
 เมื่อไหร่นะที่จะ 13 อีกครั้ง


ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าเรายังมีคนที่รักและพร้อมจะก้าวไปด้วยกัน
 
ขอบคุณเอลฟ์ที่เสียสละและทำทุกอย่างเพื่อนคนที่รักโดยไม่เคยอิดออด
 
ขอบคุณเอสเจที่แม้จะมีอุปสรรคก็ยังอดทนยืนอยู่ทุกวัน  เพื่อให้เอลฟ์ได้รัก

..SJ..&..E.L.F. ..

Forever
 
ถึงแม้จะพลาดในบางอย่าง ก็ยังมีเพื่อนที่ดีคอยแชร์ให้
ถึงแม้จะได้รับในสิ่งที่หลายคนอยากได้ แต่ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่ได้จะดีกว่าคนอื่นนัก
การได้สิ่งหนึ่ง มักจะเสียอีกสิ่งนึงเสมอ
การได้โฟโต้กรี๊ท แต่หลุดออกจากความทรงจำบางอย่างที่มีค่า........
เอสเจก็เหมือนกัน ได้มีชื่อเสียง แต่ความอิสระก็หายไป

เขียนถึงตรงนี้แล้ว ก็ยังบอกไม่ได้ว่าความรู้สึกที่แท้จริงคืออะไร
 
ฝากหลาย ๆคนที่อ่านจบ ไปเจออะไรมา หรือ ได้รับสิ่งดี ๆอะไรมา มาแชร์ให้กันฟังบ้างนะ ก่อนที่ความทรงจำจะเลอะเลือนไป
 
ขอบคุณค่ะ
 
ป.ล. รูป และคลิปต่าง ๆ ที่ได้มา คงต้องติดไว้ก่อน มันเยอะมากคงใช้เวลานานน่าดู
 

  
 

free unlimited image hosting service

 
 

Comment

Comment:

Tweet

รู้อะไรไหม...

เราอิจฉาคนที่ได้ไปตามมากๆ เลย...

เราอยากไปมาก...

อยากเจอคนที่เรารัก...

เราคิดถึง...

คืดถึง SJ ทุกคนมากๆ...

อยากรู้ความเป็นไปหมดทุกอย่าง...

อยากไปมองด้วยตาตัวเอง...

แต่ว่าอยู่ต่างจังหวัด...

และก็ติดสอบด้วย...

ดีใจกับตูนที่ได้โฟโต้กริ๊ด...

และก็เข้าใจที่พลาดอะไรๆ ไป...

แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยอย่างเรานะ...

อยากขอบคุณที่ช่วยเอาเรื่องดีๆ มาแงปัน...

ขอบคุณมากๆ ...

ไม่ได้ตูน คนอย่างเราก็ไม่รู้อะไรต่อไป...

ครั้งนี้จากที่ฟังๆ มา...

รู้สึกว่าเอลฟ์ส่วนใหญ่ทำดีมากๆ...

อยากเป็นหนึ่งในนั้น...

อยากทำอะไรร่วมกันกับเพื่อนเอลฟ์...

อยากเจอ Super Junior ที่รักทั้ง 13 คน...

เรามารอวันนั้นด้วยนะนู๋ตูนและเพื่อนเอลฟ์ทุกคน...

#32 By Syrup (202.28.78.70) on 2009-10-03 18:55

ยินดีด้วยค่ะ ที่ได้ถ่ายรูปกับsj วันนั้นไม่ได้ไปเพราะอยู่ต่างจังหวัดพอดี แล้วก็มีประชุมวันเสาร์ ไฟล์บังคับ(อีกด้วย) ได้อ่านมาบ้างเหมือนกันที่ข้าวของเสียหาย วันที่ดงเฮ อยู่CTW เศร้าใจจัง กลัวว่า sj จะไม่มาเมืองไทยอีก แต่ยังไงก็จะรอคอนเสริตจ้า

#31 By jpat (125.25.29.195) on 2009-10-03 00:12

อ่า ตามมาเม้นช้านหน่อยนะค่ะ ตั้งแต่กลับมาเน๊ตเพิ่งเล่นได้วันนี้ อิอิ

หลังกลับจาการตามครั้งนี้ คำที่ได้มาก็คือเหนื่อย
แต่ยังไงล่ะ คำว่าเหนื่อยก้เท่านั้นเอง แต่คำว่าประทับใจนี้สิ มันยิ่งกว่านั้น

ขอบคุณพี่ๆ ทุกคน ขอบคุณมากๆ ที่พี่ทำเพื่อเราได้ขนาดนี้
พลอยจะไม่ลืมเลยเลย

ทั้งคืนที่รอเข้างาน 1400 ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะทำได้ถึงขนาดนี้ ไม่อยากเชื่อว่าเราจะอดทนรอเพื่อสิ่งๆเดียวได้ขนาดนี้

ความเหนื่อยความง่วงมันหมดลง ก็ตอนที่ได้เข้างาน
โชคดีที่พวกพลอยได้เกาะกรงข้างหน้า ชัดมากจริงๆ

ภาวนาตอนที่เค้าจับฉลากว่าอย่าเป็ยชื่อเราเพราะไม่อยากจะไป เพราะตรงที่ยืนอยู่ตรงนั้นมันมุมดีจริงๆ

แอบดีใจกับพี่ตูนด้วยที่ได้โฟโต้กรี๊ด ตอนแรกพลอยก็ไม่รู้หรอก แอนมันกิ๊สๆแล้วบอกว่า เห้ยๆๆๆพี่ตูน
ไอเราก้ อ่อ ๆๆดีใจกับพี่ตูนด้วยนะค่ะ^^

rองานเริ่มมีการเล่นเกม เท่านั้นแหละ นึกย้อนไปว่าเราน่าจะภาวนาให้เราได้เล่นเกม เพราะถ้าได้ขึ้นไปมันคุ้มจริงๆ เง้ออๆๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกยังงัยก้คุ้มอยู๋ดี


งานนี้ได้สิ่งตอบแทนมาเยอะแยะเลย

มิตรภาพมากมาย ความสุขเว่่อ

จะไม่ลืมเลยค่ะ
big smile big smile big smile big smile

#30 By PLOYHAE on 2009-10-02 22:40

ออนนีเอลฟ์บุคคลที่โชคดีนานา

ต้องขอโทษด้วยพึ่งเข้ามาอ่านค่ะออนนี

ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆที่ออนนีเขียนเล่าเพื่อแบ่งปันกัน

ก็เกือบจะได้ไปอยู่พอดี นัดกับเพื่อนไว้แล้วก็ไม่ได้ไปรู้สึกผิดมาก(เพื่อนด่ายับแบบกระดาษโดนขยี้แล้วขยี้อีก)เพราะว่าวันนั้นทะเลาะกับแม่ แม่เลยไม่ให้ไป ร้องไห้เลย ทั้งๆที่สถานที่อยู่ใกล้บ้านแล้วจริงๆแต่ก็ไม่ได้ไป แต่ก็หวังว่าคราวหน้าจะได้เจอพี่ๆผู้เป็นที่รักของพวกเราอีกครั้ง

ขอบคุณมากมายที่แบ่งปันกันนะ

"ออนนีเอลฟ์"
บุคคลที่อดทนและเสียสละ

ขอบคุณเอลฟ์ทุกคนที่แบ่งปันกันนะ

ป.ล.สุดท้ายก็ได้คืนดีกับแม่

#29 By มิ้ม (124.122.179.44) on 2009-10-02 16:23

ไม่รู้จาเม้น ไรดี..

รู้..แค่..อยาก..

ขอบคุณทุกสิ่ง...ขอบคุณพระเจ้า(ติดอิม้า..55+)

ขอบคุณจริงๆๆ
............

ชั้นรัก แก...

#28 By ป้าของอีที (125.27.222.50) on 2009-09-30 20:05

กรี๊ดด ด ดน่าประทับใจมากๆ >w<
หนูได้ไปแต่งานเปิด งานปิดไปไม่ทัน =[]="

ดีใจจังที่อปป้าได้เห็นผ้าเชียร์ ^_______^

**รูปคุ้นๆแหะ = = embarrassed นี่มานที่เราถ่ายเองนี่หว่า -*-
พี่เอามาจากญอหญิงใช่ป่ะ ? 555
ลืมใส่เครดิตๆ แต่ไม่เป็นไรๆ sad smile

#27 By saiiiii (125.24.185.78) on 2009-09-30 19:30

เข้ามาอ่านย้อนหลังนะคะก็เลยขอเม้นกะเค้ามั่ง ^^ ในฐานะของคนที่ไปไม่ทันพันสี่ร้อยคนแรกแต่ก็ยังพอมีดวงเหลือกะเค้าบ้าง

ความจริงแล้วเราเองไม่ได้ตั้งใจไปตั้งแต่วันก่อนหรอกเพราะยังไงพ่อก็ต้องว่าแน่ๆ เพราะฉะนั้นจึงตัดสินใจกับเพื่อนว่าจะไปกันซักหกโมง (เหอะๆๆ ความจริงก็คือเต็มจำนวนไปนานแล้วจริงไหม) แต่ก็นั่นแหละค่ะ ไปถึงหกโมงแล้วเจอสภาพคนเต็มแล้วแถมยังเลยมาอีกตั้งเป็นร้อยๆคน
ตัดสินใจกับเพื่อน ณ วินาทีนั้นเลยว่าจะเอายังไงดี จะอยู่หรือจะกลับ ตอนนั้นไม่รู้อะไรดลใจให้ยังรออยู่ จะรออยู่ก่อนแม้ว่าตัวเองจะเลยมาแล้วเป็นคนที่สามร้อยห้าสิบก็ตาม (เราและเพื่อนได้คิวที่พันเจ็ดสี่สิบเก้ากับพันเจ็ดห้าสิบน่ะค่ะ)

ความหวังดูริบหรี่แต่ไม่รู้อะไรยังทำให้หวัง ยังคงหวังอยู่อย่างนั้นเองก็เลยรอ รอจนพันสี่ร้อยคนแรกแยกย้ายกันไปหมดแล้วก็รอดูว่า12+จะพอผ่อนผันให้มีคนเข้าไปเพิ่มได้มั่งไหม
คงเป็นโชคดีที่เค้าพอผ่อนผันให้ได้และบอกว่าให้เรียงแถวมา เค้าจะแจกเพิ่มสำรองอีกร้อยคน อย่างที่ทราบกันดีว่าเอลฟ์ที่เสียสละตัวเองหนึ่งในพันสี่ร้อยคนที่มาเขียนเบอร์ที่แขนให้นั้น แน่นอนว่าทุกคนมีเบอร์ล็อคอยู่แล้ว แต่เมื่อแถวค่อยๆขยับไปเรื่อยๆ อีกนิดเดียวจะถึงเรากับเพื่อนก็ปรากฏว่าพี่12+บอกว่าบัตรหมดแล้ว

และที่หมดก็เพราะมีคนแซงคิว...

บางคนที่แทรกไปข้างหน้าทีเบอร์รันไว้ที่แขนเป็นคิวที่พันเก้าร้อยกว่า บางคนก็ไม่มีเบอร์รันไว้เลยแต่ก็ยังแซงไป
เรากับเพื่อนผิดหวังค่ะ เสียใจนะที่อุตส่าห์มาแต่กลับโดนแซงหน้าไปแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรมากเพราะก็พอเข้าใจเหตุผลของคนที่อยากดูจนยอมทำทุกวิถีทางก็เลยถอยทัพกลับไปตั้งหลักที่สยามเพื่อดูงานเปิดก่อน

กลับมาอีกครั้งตอนบ่ายค่ะ บ่ายโมงกับภาพที่เห็นตรงหน้าคือตัวสำรองหลายร้อยคนนั่งรออยู่ในคอกที่ทีมการ์ดกั้นที่ไว้แล้วบอกว่าคนเต็มแล้ว ปิดรั้วแล้ว เข้าไม่ได้
อีกครั้งกับความผิดหวังค่ะ แต่มันยังไม่เท่าคาวมผิดหวังแบบครั้งใหญ่เมื่อพี่12+เรียกคนไปได้แค่ห้าสิบกว่าคิวแล้วบอกว่าบัตรคิวหมดแล้ว จากนั้นก็เริ่มดำเนินการเก็บข้าวของทั้งหมดต่อหน้าต่อตาพงกเราเพื่อประกาศว่าหมดแล้วจริงๆนะ ไม่มีหยวนๆให้อีกแล้ว แต่ ณ จุดนั้นก็ยังมีคนอีกเป็นสิบๆนั่งต่ค่ะ ประมาณว่าทู่ซี้นั่งมันต่อไปดูซิว่าเค้าจะยอมใจอ่อนไหม
แต่ไม่นานเองค่ะ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อยู่ดีๆคนที่นั่งๆกันอยู่ก็ลุกสลายตัวไปเฉยเลย ตอนนั้นจำได้ว่าเห็นเด็กๆร้องไห้กัน ส่วนน้อยนะคะ แต่ส่วนใหญ่ตามที่เพื่อนเราสังเกตเลยก็คือในแววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความผิดหวัง ทุกคนจริงๆ เหมือนกับว่าที่มานั่งกันอยู่นี่ก็เพราะยังมีหวังนะ แต่เมื่อโดนไล่ที่แบบนั้นบรรยากาศมันมีแต่ความเศร้ารายล้อมจริงๆค่ะ
แต่เราก็บอกกับเพื่อนว่าช่างเถอะ ยังไงเราก็เกินมาตั้งสามร้อยกว่าคน จะไม่ได้ก็ไม่แปลก

จากนั้นก็เดินขึ้นไปดูบรรยากาศข้างบนที่เอลฟ์รอจะเข้างานค่ะ รู้สึกว่าน่าอิจฉาจังเลยนะ แต่คิดอีกทีก็ไม่ใช่เพราะดวงนี่นา ทุกๆคนที่ได้เป็นพันสี่ร้อยคนต่างก็ตั้งใจมาตั้งแต่ยังไม่ข้ามวันจนกระทั่งฟ้ายังไม่สว่างของอีกวันนึง
เหมือนจะปลงๆ แต่ก็ยังไม่มีกะจิตกะใจกลับบ้าน เพราะฉะนั้นก็เลยเดินเล่นในCTWต่อกับเพื่อน กะว่าสามโมงคงกลับ
แต่เอาเข้าจริง พอถึงเวลาที่ควรจะกลับ ใจมันกลับบอกว่าไม่กลับแล้วได้ไหม คือเพื่อนตอนนั้นสติหลุดไปนานแล้วและก็บอกว่าให้เราเป็นคนตัดสินใจ เพราะงั้นเราจึงตัดสินใจว่า "ไปดูจอหน้างานเอาก็ได้วะ..."

เดินขึ้นไปชั้นเจ็ดตอนสามโมงนิดๆค่ะ จุดมุ่งหมายคือชั้นแปดแต่ตอนนั้นเค้ายังดำเนินการกับเอลฟ์พันสี่ร้อยคนไม่เรียบร้อยก็เลยต้องรอก่อน
พอเสร็จจากพันสี่ร้อยคนที่ได้เข้างาน คนที่มารอต่างก็กรูไปที่บันไดเลื่อนหวังจะขึ้นไปข้างบนค่ะ สภาพวุ่นวายเด็ดๆ เดือดร้อนทีมการ์ดต้องเข้ามากันคนแล้วสั่งให้จัดแถวเพื่อจะปล่อยขึ้นไปทีจะเซ็ตค่ะ

ตอนนั้นมีแต่ทีมการ์ด ไม่มีทีมงาน12+แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรเลย (จนกระทั่งได้ขเามาอ่านบล็อคนี้นั่นแหละค่ะ...)

เรากับเพื่อนได้ถูกปล่อยตัวขึ้นไปในที่สุด เป็นเซ็ตแรกๆ นั่งนอยอยู่ข้างหน้าไม่นาน ทีมการ์ดก็เอาข่าวดีมาบอกว่าจะให้เข้าไปเพิ่มได้อีกสองร้อยคนโดยจะไล่จากคนที่ขึ้นมาแรกๆก่อน
เรากะเพื่อนมองหน้ากันแล้วบอกว่า "มันเป็นไปได้ไงเนี่ย นึกว่าจะไม่ได้เข้าแล้ว" จริงๆคือมันเหนือความคาดหมายมาก ความผิดหวังในวันนั้นที่เข้ามาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบเลือนหายไปเหมือนไม่ได้เกิดขึ้นมาเลยจริงๆเมื่อรู้ว่าตัวเองจะได้เข้างานในที่สุด
แล้วหลังจากนั้นบรรยากาศงานทั้งหมดเราได้เอาลงไว้ในสยามโซนนะคะ ตามลิงค์นี้เลย >> http://www.siamzone.com/board/view.php?sid=1191621
ยินดีแบ่งปันประสบการณ์ค่ะ...

วันนั้นเหนื่อยจริงๆ เสียงหาย เหงื่อโทรม แต่ก็รู้สึกว่าคุ้มค่าเหลือเกิน
มันทำให้ได้รู้นะว่าพลังของคนหลักพันที่รวมใจกันทำอะไรบางอย่างมันเป็นพลังที่เข้มแข็งและงดงามได้ถึงขนาดนี้
อย่าเสียดายไปเลยนะคะที่ไม่ได้เข้ามายืนอยู่ในงานเพราะต้องรอโฟโต้กรีท มันเหมือนกับสิ่งที่ได้มาก็ต้องแลกไปด้วยอะไรบางอย่างทั้งนั้นแหละเนอะ กฎธรรมดาสามัญใช่ไหมคะ
ขอบคุณนะคะที่มาแชร์เรื่องราวการตามในหลายๆวันที่เราไม่ได้มีโอกาสไปให้ฟัง แม้จะมีเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกผิดหวังกับคนที่ไปตามและเศร้าใจบ้าง แต่มันก็ทำให้ได้รู้เนอะว่าพวกเรารักโอปป้ามากแค่ไหน

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

#26 By ParkSooHyun (58.9.174.108) on 2009-09-30 14:27

อ๊ากๆๆ มันเม้นต์ติดแค่บางส่วน ขอเม้นต์อีกทีละกันนะคะ

ดีใจด้วยค่ะ ที่ตูน (ชิมิ??) ได้โฟโต้กรี๊ด เพราะจากการที่เราเข้าบลอคนี้ก้อรู้ได้เลยว่า ตูนรักเอสเจขนาดไหน


อ่านที่ตูนเล่าแล้วก้อทำให้เรากลับมามองตัวเองอ่ะ เราเป็นโรคชอบนอยด์และก้อคิดมากกับเรื่องไร้สาระบางเรื่องที่บางคนรู้แล้วอาจจะด่าเราได้เลย เหอๆๆ


เราก้อเป็น 1 ใน 1400 คนที่ไปเข้าแถวตั้งแต่ตี 3 ก้อไม่รู้ทำไมเราจะต้องทำถึงขนาดนั้น แต่มันเป็นไปเองเหอๆๆ ก่อนหน้าจะถึงวันที่ 12+ นัด เราได้คุยกับเอลฟ์หลายคน บางคนก้อบอกว่าจะถอดใจ เพราะได้ข่าวว่าคนอื่นจะไปรอกันตั้งแต่ตี 3 ฟังแล้วเราก้อแอบหงุดหงิดอ่ะ คือถ้าตัวเองไม่สู้ไม่อดทน แล้วจะมาบ่นทำไมอ่ะ -*-


คือเราก้อเข้าใจว่าบางคนที่ยังเป็นเด็กก้อไม่สามารถออกจากบ้านดึกๆได้ แต่หลายคนเราก้อมองว่าถ้าเค้าจะทุ่มเทจริงๆ เค้าก้อทำได้ เพียงแต่เค้าไม่ทำเอง


แล้วอ่านจากเม้นต์ บางคนแค่ได้เห็นเอสเจในงานมีทก้อมีความสุขมากมายยยย บางคนสุขถึงขนาดร้องไห้ก้อมี มันก้อเลยทำให้เราต้องย้อนกลับมามองตัวเอง แล้วเราล่ะ ความสุขมันอยู่ตรงไหน ทำไมเราไม่สามารถบอกให้ตัวเองพอได้ซักที ทั้งๆที่ถ้ามองจริงๆ เรารู้ดีเลยว่าเราได้อะไรมามากกว่าคนอื่นตั้งเยอะ แต่เราก้อไม่เคยเพียงพอ เหอๆๆๆ กลุ้มใจกับตัวเองจริงจัง - -

#25 By DhJB777^^ on 2009-09-30 14:04

ดีใจด้วยค่ะ ที่ตูน (ชิมิ??) ได้โฟโต้กรี๊ด เพราะจากการที่เราเข้าบลอคนี้ก้อรู้ได้เลยว่า ตูนรักเอสเจขนาดไหน


อ่านที่ตูนเล่าแล้วก้อทำให้เรากลับมามองตัวเองอ่ะ เราเป็นโรคชอบนอยด์และก้อคิดมากกับเรื่องไร้สาระบางเร

#24 By DhJB777^^ on 2009-09-30 13:54

^^ อ่า พี่ตูน อย่างน้อยถึงไม่ได้ไป
พอมาอ่านของพี่ตูนแล้วก็เหมือนรู้บรรยากาศหมดละ

555+


อ่า เหมือน ญ คุยกะพี่ตูนตั้งแต่ ญ ชอบลิงแรกๆ
แต่ไม่เคย ทำประโยชน์เลย รอบนี้มีประโยชน์ *0*


....พออ่านจบ ทำให้คิดว่า เอลฟ์ น่ะ
ไม่ได้รู้จักกันซะหน่อย แต่พอเอาเข้าจริงๆ
ในกลุ่มนั้นก็ยังมีคนที่เราไม่รู้จักแต่กลับช่วยเหลือกัน
ไรเงี๊ย มี่เรื่องดีๆแทรกอยู่เสมอๆเนอะ


แต่ ญ เจอแต่ละที เล่นเอาเครียดTT
คนที่น่ารักๆ ก็เยอะแยะ แต่คนที่ลืมมองประชาชี
และสิ่งแวดล้อมรอบข้างจนชาวบ้านเดือดร้อนนี่ก็เยอะกว่า

เอาน่า พี่ตูน ทำให้ ญ คิดว่าถึงจะไม่ได้ตามบ่อยๆ แต่ก็
ไม่ใช่จะไม่ได้ตามเลยนิเนอะ เห็นพี่ตูนแล้ว ภูมิใจในความ
เป็นเอลฟ์ ^^

สู้ๆนะคะ

#23 By ญ.Ying (115.87.70.10) on 2009-09-29 20:17

วันที่พี่ๆมาที่ไทยเป็นวันที่ตั้งหน้าตั้งตารออีกวันนึงเลย

ความรู้สึกของการรอคอยที่จะได้เห็นหน้าพี่ๆ

เหมือนการที่รอคอยมานานและก็คุ้มกับการรอคอยมากๆ




ชอบตอนเพลงมิราเคิลมากๆเพราะมันทำให้รู้ว่าเอลฟ์ทุกคนสามารถทำปาฎิหาริย์ให้พี่ๆได้เหมือนกัน

และมันก็เป็นปาฎิหาริย์ที่สุดยอดมากๆค่ะ





#22 By ToChully (124.121.159.13) on 2009-09-29 20:07

พี่ตูนนนน
เราคงป๊ะกันหลายรอบอยู่นะคะ :)
ฮ่าๆ ตามลิงครั้งนี้สนุกมากจริงๆ ได้อะไรดีๆเยอะเลย
เราก็พึ่งอัพเอนทรี่เิวิ่นเว้อเสร็จไป เหนื่อยมาก

ขอบคุณที่มาแชร์กันนะคะ

#21 By M on 2009-09-29 18:42

อ่านไปฟังเพลงในบ๊อกพี่ด้วย
ร้องไห้เลย T______T

ช่วงเวลาที่ได้ไปเจอ
มันมีความสุขมากๆๆ ๆ
มันคงหาไม่่ได้จากที่ไหนแล้ว
เวลาเจอเอลฟ์ด้วยกัน มันเหมือนเจอเพื่อนเลยอ้ะ
แบบบางครั้งก้สงสัยนะ ว่าทำไมคนที่เราไม่เคยคุยด้วยเลย
แต่เรากลับรู้สึกมีความสุขเวลาอยู่กับเอลฟ์ด้วยกัน
รู้สึกเหมือนไว้ใจคนๆนี้มาก ไว้ใจยิ่งกว่าเพื่อนอีก
เราทำอะไรให้เขาได้หลายๆอย่างเลย
รอโอป้านานมาก เป็น10ชม.
พอเจอก้หายเหนื่อย ไม่คิดว่าตัวเองจะรอใครได้เหมือนกันนะ?
พอจบจากมิราเคิล เราก็รีบไปที่ลิฟต์จะไปรอส่งหลังโฟโต้กรี๊ด
แล้วในลิฟต์นั้นก้เต็มไปด้วยเอลฟ์ประมาณ10-20คนเลย
พอลิฟต์ปิดทุกคนก็หันหน้าเ้ข้าหากันแล้วแบบร้องไห้ หัวเราะกันเลย
รักเอลฟ์จริงๆน้า ดีใจที่ได้เป็นเอลฟ์แล้วได้เจอเพื่อนเอลฟ์ดีด้วย :D

เคยมีตอนนึงเราไปรอส่งโอป้าที่สนามบินตอนยามาฮ่า13คน
ระหว่างรอก็นั่งคุยกับเอลฟ์กัน รอไปก็คุยไป
พอเสร็จมองเข้าตรงเครื่องบิน มันเป็นประตูส่งของ
เห็นรถโอป้าผ่านไป 1 คัน ทุกคนที่นั่นนี่แบบเข่าทรุดเลย
แล้วเหมือนทุกคนก็ให้กำลังใจกันว่าผ่านไปคันเดียวเอง 13คนนั่งไม่หมดหรอก
ก็รอๆๆไปเรื่อยๆๆ จนรถคั้นนั้นวิง่กลับมา
พวกเราก็นับคัน 1 2 3 4 แบบทุกคนตกใจมาก
เข้าไปครบแล้วหรอ แล้วเราก็ร้องไห้ออกมา
ก็มีพี่คนนึงวิ่งมากอด แล้วก็แบบน้องไม่เป็นไรหรอกๆๆ แล้วเค้าก็ปลอบเรากันใหญ่เลย T T ซึ้งมากๆๆๆๆ
จากนั้นก้เราบ็ายบายเครื่องบินโอป้ากัน :D

ทุกอย่างที่ได้เจอมากับ Superjunior ไม่อาจหาอะไรมาตอบแทนได้เลย
ทั้งมิตรภาพ ทั้งความรัก ทั้งความสุข อะไรหลายๆอย่าง

รักเอสเจโอป้ามากๆนะ
รักเอลฟ์ด้วยนะจ้ะ : )

#20 By HYUKTOEYS (58.9.100.53) on 2009-09-29 16:04

อ๊า...

รู้ถึงความยากลำบากของพี่เลยนะเนี่ยยย

^^

อยากไปบ้างง

แต่ติดสอบเลยไปไม่ได้ + แม่ไม่ให้ไปด้วย

แต่เพื่อนที่ได้ไปมันก็ร้แงไห้คิดถึงอปป้าทุกวันเลย
TT^TT

อยากไปบ้างงง

#19 By nightfall (58.9.10.132) on 2009-09-29 12:46

อ่านจบแล้ว รู้สึกเหมือนได้อยู่ในสถานการณ์จิงเลย

ขอบคุณตูน ขอบคุณเบินเน่อ ขอบคุณเอลฟ์ทุกคน

ครั้งหน้าสัญญาจะไม่พลาดอีกแน่นอน T^T

#18 By elle (58.9.76.73) on 2009-09-29 08:48

ประสบการณ์ ความทรงจำมากมายที่เกิดขึ้นในระยะเวลาสี่วัน มันเล่าไม่หมดจริงๆนะ



- เรารับรู้ได้ถึงพลังของเอลฟ์ ที่เกิดขึ้นในหลายๆเหตุการณ์
E.L.F สุดยอดมากๆ

-แต่บางเหตุการณ์เราจะถือว่าไม่ใช่เอลฟ์นะ
เพราะเอลฟ์จริงๆไม่เป็นแบบนี้แน่ๆ

-การรอคอยที่ดุสิต ก็ทำให้เราเห็นอะไรมากมายเลย

-ในงานมิราเคิล ประทับตอนร้องเพลงมากๆอ่ะ ตอนแรกอยู่ข้างๆเวที แต่โดนดันไปดันมา (ตอนนั้นนอยด์มากๆอ่ะ จะดันกันทำไมค่ะ เจ็บนะ Y_Y) แต่ดันแล้วได้มาอยู่หน้าเวทีอ่ะ ตอนที่พี่เค้าเดินออกมาอยู่หน้าพี่ทึกเต็มๆเลย เห็นสีหน้า แววตา ทำให้เราน้ำตาไหลเลย ตอนโค้งอีก ซึ้งจริงๆ หันไปมองเพื่อนข้างๆ ร้องไห้กันหมดเลย จบงานเชื่อไหมเอลฟ์ เรากอดคอกันร้องไห้ ร้องด้วยความทราบซึ้ง มันบรรยายไม่ถูก แต่ทุกคนคงรู้สึกได้
(การ์ตูนไม่อยู่ไม่เป็นไรหรอก เราเชื่อว่าเรารู้สึกถึงกันได้นะ โอกาสมันก็ไม่ได้มาบ่อยๆเหมือนกัน Fighting)

-ขอบคุณทุกๆคน ที่ช่วยเหลือกัน (Bowkumiko ป้าของเรา อิอิ, Lovely_cloud,ตัวเล็ก, น้องหญิง+บี น้องน่ารักมากๆ, แล้วก็คนอื่นๆที่ไม่ได้กล่าวถึงด้วย มันมากมายจริง) สรุป ขอบคุณทุกคนนะค่ะ

ลิงของเรากับประสบการณ์ใหม่ไม่รู้จบ

#17 By Raggae (202.91.19.194) on 2009-09-29 07:52

พี่ตูน ?

หนูรู้จักพี่จากพี่ออยเมื่อวันที่ 24 เองอะ ~
วันนั้นหนูเห็นพี่ด้วย
พี่ตัวกลม ๆ (?) น่าัรัก ! > <

หนูไม่ทันงาน 1400 คนอะ T T
โฟโต้ก็ไม่ได้ T[]T

พี่โชคดีมากเลยยยย ~

เอสเจมาไทยครั้งนี้มีความสุขมาก ๆ ฮะ
หนูไม่ใช่คนที่ตามบ่อย พอตามครั้งนี้ก็คุ้มมาก
ซาบซึ้ง ... (อะไรของมัน - -?)

ดีใจกับพี่ด้วยนะฮะที่ได้โฟโต้
หนูนับถือพี่นะ ในฐานะเอลฟ์ด้วยกัน : )

#16 By md`choco on 2009-09-28 21:43

พี่ตูนดีใจด้วยนะคะที่ได้เจอกับทุกคนแบบใกล้ชิด ดีใจกับรางวัลphotogreetด้วย ทุกอย่างที่เราได้มาก็ได้มาจากความพยายามแล้วก็ความอดทนของเรา อันนี้เข้าใจดีเลย..
แล้วก็ขอบคุณที่ทำให้พวกพี่ๆมีความสุขนะคะ ทั้งลูกโป่ง ผ้าขนหนู พี่ๆเค้าจะต้องรับรู้ได้อย่างแน่นอน ^^

ทั้งสามวันนั้นเราได้ไปแค่วันที่26งานเปิดตอนเช้าเอง เพราะงานมิราเคิลไปไม่ทันขนาดหอบผ้าหนีไปนอนบ้านเพื่อนแล้วนะ ก็ไม่ทันอยู่ดีT_T แต่ไม่เป็นไร ได้เห็นพี่ทึก มิน ฮยอก ซักนิดก็ดีใจแล้ว

อีกอย่างนึงได้ดูคลิปที่HBD พี่ชินดงแล้ว รู้สึกว่าพี่เค้าดีใจนะซึ้งด้วย แอบเห็นว่าน้ำตาคลอ (หรือเราคิดไปเอง??)ทุกคนร้องพร้อมกันเสียงดังมากๆ ดีจังเลยที่พวกเราได้ทำอะไรดีๆให้พวกพี่ๆบ้าง

สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกเรื่องเล่า ทุกความสุขที่มาแบ่งปันกัน ทำให้ได้รู้ว่าอย่างน้อยพี่ๆเค้าก็ได้มีความสุขในการมาไทยครั้งนี้ซึ่งเราหวังอย่างนั้นจริงๆ ขอบคุณน้าา


ป.ล.เง่ออ เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกนะ คิดถึงๆแล้วว

#15 By happy (110.164.11.198) on 2009-09-28 21:05

ให้บรรยายก็คงไม่หมดแต่ "ขอบคุณ" ขอบคุณเอสเจ
ทุกคนน่ารักเป็นกันเอง ที่ทำทุกอย่างให้กับเอลฟ์ เพราะมันมากจนเกินไปมากซะจน..คงมีแต่ SJ ที่ทำได้ ทำให้กับเอลฟ์ได้ถึงขนาดนี้ พอออกจากฮอล พวกเราก็พูดกันทั้งที่ดูด้วย พูดไปก็จะร้องไห้กะน้องแอนนี่

ได้ตามอยู่ 2วัน
24 ชินมิน ทั้งคู่น่ารักมาก จากนั้นเอลฟ์แก่ๆอย่างชั้นก็ไปกะ จขบ. เพื่อตามลิงต่อ ขอบคุณน้องโบว์ด้วยที่คอยถามข่าวลิงตลอดเวลา ทั้งที่ก็ไม่มีอะไรแน่นอนเลย^^ ชีวิตมันช่างสุดยอดมากกว่าจะได้เจอลิง เจอแบบไกลๆ แต่ก็ได้เจอ คิคิ

26 ชีวิตที่ไม่ได้นอน คิว 375 อยู่กะปอม 374
เช้าที่สยามดิส จะได้เจอทึกแล้ว..ความพยายามที่ต้องไปอยู่ข้างหน้า..ความประทับใจที่ไม่ลืม(ขอเล่าหน่อย55)
==============================
-ทำป้ายสีขาวเป็นรูปหัวใจมีปีก เขียนว่า 이트기(อีทือกี้) คำจากไซด์ทึกกี้ หวังว่าทึกจะมองมัน และก้อมองมันจริงๆ (กรี๊ดด)มองแล้วทำตาโต ยิ้ม พยักหน้าหงิกๆ น้ำตามันไหลออกมาเลย ดีใจมาก..ขอบคุณนะ
==============================
ในฮอลมันมากมายจริงๆเล่าไม่ไหว..
แต่เพลงมิราเคิล เอลฟ์ร้องกันดังมาก พอเพลงหยุดก้อร้องกันต่อ แล้ว SJ ก็ออกมาโค้งคำนับ ทางด้านหน้าก่อนก้มแต่ละครั้งก็ค้างไว้ พอหันมาโค้งทางเราข้างเวทีซ้ายมือ น้ำตาไหลออกมา(คิดว่าช้ากว่าคนอื่น) หันไปหาปอม น้องร้องไห้อยู่หนักมาก แล้วเราก้อกอดกันร้องไห้..
มันสุขใจที่สุด....ขอบคุณขอบคุณ

จากนั้นเราก็ถามน้องตูน จขบ.ว่าอยู่ที่ไหน น้องบอกว่าอยู่ชั้น 1 ก็ตามไปกว่าจะเจอ

ตอนประกาศชื่อ .... กรี๊ดเลยครับท่าน
(ในใจคิดน้องกรูเอง55+) คือดีใจมากอ่ะ เหมือนตัวเองได้เลย...พี่ดีใจด้วยนะน้องสาว

แล้วเราก็ไปรอที่โรงแรมเพื่อรอส่ง ทึกฮยอกมิน~~
แล้วลิงของเราก็กลับเกาไป คิดว่ายังไม่ได้อาบน้ำ55

Super Junior - E.L.F. Forever~~~~

"จบแล้ว 4 วัน อันแสนสุข หัวเราะ รอยยิ้ม น้ำตา หยาดเหงื่อ ความเหนื่อย เมื่อยล้า และการรอคอย ทุกอย่างมันทำให้ฉันสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่า ฉันรัก Super Junior"

ใครนะที่เป็นคนเริ่ม .. แต่ขอบอกว่าำกำลังเหงา คิดถึงเอสเจอยู่ พอได้รับปุ๊บ น้ำตาไหล......


#14 By Gutjang (222.123.196.63) on 2009-09-28 20:37

..
ดีใจด้วยจริง ๆ ที่ได้ถ่ายรูปกับ SJ

คงเป็นโชคชะตา ความดีและความรัก เป็น miracle ที่พระเจ้ารับรู้ว่า เจ้าของบล็อกทุ่มเทและพยายามทำทุก ๆ สิ่งทุก ๆ อย่างเพื่อ SJ

SJ ทุก ๆ คนต้องรับรู้ได้แน่นอน ถึงแม้ไม่ได้สัมผัสและรับรู้ได้ด้วยตาและหัวใจแน่นอน..

ปล. อยากถ่ายรูปกับทึกกี้บ้างจัง 555 แบบว่าตาร้อน
สุดท้าย หากทีมงานไปดึงน้องตูนออกไป วินาทีต่อจากนั้นต้องได้สัมผัสปลาน้อย แน่ ๆ

#13 By lali (125.27.64.229) on 2009-09-28 14:46

คุ้มสมกับที่ตื่นตี 3 จริงๆค่ะ ^^

แต่ตอนที่ไปถึงมันประมาณตี 5 ครึ่งแล้ว

เรารู้ว่าไม่ได้แล้ว ร้องไห้เลยค่ะ TTOTT

เศร้ามากๆๆๆ

พอมาประมาณบ่าย 3 มาที่เซน เพื่อที่จะไปดูถ่ายทอดสด

เราคิดว่า ''ก็ยังดีกว่าไ่ม่ได้ดู''

แต่ปรากฏว่า!!

มีพี่บอกว่าพื้นที่ในงานยังเหลือ เข้าได้อีกประมาณ 200คน

เราดีใจมากๆๆๆๆๆ

คือตอนแรกตัดใจไปตั้งนานแล้ว

แต่มาตอนหลังได้เข้า จะร้องไห้อยู่แล้ว T^T

บรรยากาศในงานสนุก+ซึ้งมากๆค่ะ

ประทับใจตอนร้อง Miracle ที่สุดเลย~

ออกมาจากงานร้องไห้เลย TTOTT

หยุดไม่ได้จริงๆ

หลังจากจบงานจนถึงวันนี้ก็ยังร้องอยู่ T^T

#12 By l3e (117.47.66.74) on 2009-09-28 13:40

คุ้มสุดคุ้ม จิงๆ งานครั้งนี้

ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง

SUPER JUNIOR AND E.L.F.

FIGHTING
^^

#11 By tomozuki~FC<YB> (58.136.93.97) on 2009-09-28 12:22

อ่านแล้วซึ่งจังเลยค่ะ

ดีใจด้วยนะคะที่ได้ โฟโต้กรี๊ด

และครั้งนี้ก็เป็นอะไรที่เหนื่อยสุดยอด เหนื่อยมากมาย

#10 By ~*zataharu*~ on 2009-09-28 11:35

ซึ้งมากกกค่ะ
ได้ไปตามวันที่ 24 กับ 26 เหมือนกัน ถึงจะได้เจอในระยะไกล แต่ก็รู้ว่าเหล่าลิงน่ารักมากกกกก

ขอบคุณที่มาแบ่งปันนะคะ

#9 By minna (203.126.96.130) on 2009-09-28 09:58

ขอบคุณมากๆนะค่ะ ที่มาเล่าให้ฟัง

อยากไปมากๆๆแต่ว่าติดสอบ

แง้ๆๆๆ

ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณมากก

เอลฟ์อบอุ่นมากจริงๆ เอสเจก็น่ารัก

พวกเรารักกันเนอะๆๆๆ

ขอบคุณนะค่ะพี่ตูน

#8 By puifai (125.25.25.236) on 2009-09-28 09:21



หลังจากอ่านจบ

ทำให้เราได้รู้ว่า เรามีตัวแทนเอลฟ์ที่ดีไปทำให้เอสเจดีใจแล้ว

เราเป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้ไป เพราะบ้านอยู่ค่อนข้างกันดาร (??)

อยากรู้ตลอดเวลาว่า เอสเจเปนไงบ้าง

พี่ๆเหนื่อยไหม

พี่ๆดีใจหรือเปล่าที่ได้มาไทย

เอลฟ์ไทยจะทำให้พี่ๆผิดหวังไหม

และอีกหลายเรื่องที่กังวล


แต่หลังจากอ่านที่ตูนเขียนจบ

ทำให้เรารู้ว่าตูนคือ 1 ในเอลฟ์ไทยที่ดีที่เป็นตัวแทนของเราได้จริงๆ

ข้อความที่เอลฟ์ทุกคนอยากจะสื่อ ตูนก้อทำให้พี่ทึกได้เห็น


ดีใจมากที่ตูนได้โฟโต้กรีท เพราะการเสียสละในหลายๆเรื่องของตูนนั้นเหมาะแล้วที่ตูนควรได้

แม้ไม่ได้เห็นเอสเจด้วยตาในครั้งนี้เลย

แต่เรารู้ว่าครั้งนี้ เอสเจจะรับรู้ความรู้สึกของเอลฟ์ทุกคนผ่านด้วยใจ

ขอบคุณตูนมากๆที่ทำให้เอลฟ์อย่างเรามีความสุขได้

ขอบคุณโอป้า ที่ทำให้เรามีกำลังใจเมื่อเห็นรอยยิ้มของโอป้า

ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้มีเอสเจและเอลฟ์ในวันนี้


รัี้ก *

#7 By May (125.27.222.194) on 2009-09-28 02:20

เราดีใจมากนะที่ตูนได้โฟโต้กรี๊ด
ตูนทำให้เรารู้ว่า...มันภูมิใจกว่ากันเยอะ
ถึงจะลำบากแต่เราก็รับรู้ได้ว่าเราทำเพื่อเขาอย่างแท้จริง
อดทนรอเพื่อที่จะได้เจอเขาแค่10-15นาทีก็ยังดี
ตูนทำให้เราได้คิดอะไรหลายๆอย่าง
ทำให้เรารู้ว่าเราไม่ได้ครึ่งนึงของตูนกับเอล์ฟคนอื่นๆเลย

#6 By Honey Dew on 2009-09-28 02:07

ว้าว..สุดยอดไปเลย
รู้สึกมีความสุขแทน
ขอบคุณมากค่ะ
ที่มาถ่ายทอดเรื่องราวสุดประทับใจให้ฟัง..
ชอบประโยคนี้จัง
"การรอคอยที่ยาวนานกว่า 12 ชม. กว่าจะได้พบหน้าคนที่เรารัก"
ยาวนานแต่ก็คุ้มใช่ไหมค่ะที่ได้รอ..

#5 By It's Me on 2009-09-28 01:54

เพิ่งเห็นว่ามาอัพแล้ว และยังอ่านไม่จบ

แต่อยากมาขอบคุณก่อน
ขอบคุณทุกๆคนที่ไป แล้วมาถ่ายทอดให้เรา
ขอบคุณจริงๆ
เราไม่มีโอกาสที่จะไปอยู่ตรงนั้น
สิ่งที่ทุกๆคนแบ่งปันมาให้
มันมีค่ามาก
ขอบคุณ

#4 By on 2009-09-28 01:22

ในตลอด 5 วันที่ SJ มาไทยในครั้งนี้
แอนมีความสุขมาก มากจริงๆ
เพราะตั้งแต่วันเกิด 20 ก.ย.
รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขเลย
แต่เพราะพวกพี่ ที่ทำให้แอนมีความสุข

ขอบคุณกับทุกอย่างที่ทำให้ใน 5 วันที่ผ่าน

จะไม่ลืมเลยแม้แต่ช็อตเดียว ^^


งานวันที่ 26 ภาวนามาก
ขออย่าให้เป็นชื่อเราที่จับฉลาก
แบบว่าเกาะลูกกรงอยู่ มันชัดมากกกก
ก็โล่งไปที่ไม่มีชื่อเรา 555
แอบกรี๊ดตอนที่เขาประกาศชื่อพี่ตูน
ดีใจด้วยค่าๆ confused smile

ประทับใจตอนเพลง มิราเคิล มาก
เพลงนี้มันมีความหมายกับพวกเรามาก
ร้องไปได้ไม่ถึงครึ่งเพลงน้ำตาไหลมาเฉยเลย
ตอนเดินออกจากงานก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นใหญ่เลย
คิดถึงบอมมากเหอะตอนนั้น เมื่อไหร่นะ คคบ.


ทริปนี้ไม่เห็นพี่หมีเลย - -*
ไม่เห็นซักโค้งเล้ยยยยยยยยยย 5 55
อ่า~ ผ้าเชียร์ถึงมือพี่ทึกแล้วว
ดีใจที่ได้สัมผัสแล้ว แต่ไม่รู้ว่าใช่ผื่นนั้นรึป่าว ฮ่าๆๆ



แอบเศร้าสำหรับพฤติกรรม
ที่ไม่เคยเปลี่ยนของเอลฟ์บางคน ...


โอป้าแล้วเจอกันอีกนะคะ ^^



ขอบคุณค่ะ...

#3 By 'ANNYKIBum' on 2009-09-28 01:18

เห้ยเจ๊ จะบอกว่าอ่านจบได้ไงไม่รู้ว่ะ
(ทั้งๆที่มันทั้งอ่านยาก ทั้งลายตา และบลาๆๆอีกมากมาย)
เกือบถอดใจไปช่วงนึงด้วยนะ
แบบ อากกกก กุไม่ไหวแล้วค่ะ ตากุจะแย่
แนะนำให้เจ๊เว้นวรรคเพื่อสายตาผู้อ่าน

อิจฉาว่ะ ฮ่าๆๆๆ
บอกแล้วว่าเป้นเด็กดีไง ไม่โดดเรียนไปส่องผช.
(ทั้งที่เวิ่นกะพี่ในห้องเรื่องนี้จนแทบไม่ได้เรียน?)
หึหึ อ๊ากกกกก

ปูเสื่อรอรูป คิดถึงหมีน้อย(?)
question

#2 By Mayoiitingweii on 2009-09-28 01:11

กว่าจะอ่านจบล่ะ ,,
แต่แบบเค้ารู้สึกว่าคุ้มค่าจัง
กับการอ่าน

ไม่ได้ไปเพราะว่าติดรับน้อง
แต่ก็แบบพยายามทำใจว่าครั้งหน้ายังมี

.
.

อ่านล่ะก็แบบซึ้งอ่ะ
ในมุมหนึ่งที่หลาย ๆ คนไม่เข้าใจ
มองว่าเอล์ฟไม่ดี น่ารำคาญ อย่างงั้นอย่างี้
แต่เราว่าจริง ๆ เอลฟ์ก็มีมุมที่น่ารักกันอยู่เสมอ

ขอบคุณพี่ตูนที่ทำให้เค้ารักที่จะเป็นเอล์ฟต่อนะค่ะ
เพราะเค้าท้อแท้มาหลายทีเหมือนกันนะ
เวลาเจอเอล์ฟไม่ดีเหวี่ยงใสอ่ะ

โลไปตามมาแค่วันที่ไปสวนหลวงและ
เจอเอล์ฟน่ารัก ๆ เยอะเหมือนกันค่ะ อันไม่ดีก้มองข้าม
แต่แค่นั้นเค้าก็ประทับใจนะ big smile

#1 By ★ LOLITA ★ on 2009-09-28 00:46