..Thank you..
..ขอบคุณ..
..감사합니다..
..SJ..&..E.L.F. ..
..ขอบคุณ..
..감사합니다..
..SJ..&..E.L.F. ..
คำว่า "ขอบคุณ" คือความรู้สึกทีมีอยู่ในตอนนี้ มันมากมายเกินกว่าจะพูดออกมาได้หมด
ขอบคุณ SJ & E.L.F ที่คอยอยู่เคียงข้างกัน ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ในวันที่เศร้า หรือ มีความสุขมากที่สุดก็ตาม
การมาไทยของเอสเจครั้งนี้ คนที่ไปคงได้รับรู้เหมือนๆ กันว่ากว่าจะได้เจอลำบากแค่ไหน
(เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เป็นเรียลลิตี้ซึ่งเป็นการพบด้วยตาของ tomozuki1 และเพื่อน ๆ เอง จะเล่าเฉพาะในสิ่งที่ได้เห็นจริงๆเท่านั้น และเล่าในมุมที่สนุกเพียงบางส่วน เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่าง 23-26 มันมากมายจริงๆ หวังว่าคงทำให้คนที่ไม่ได้ไปจะได้รับรู้ในมุมที่น่ารักของเหล่าลิง และความรักที่เอลฟ์มีต่อลิงนะคะ ผิดพลาดยังไงโปรดอภัย ไม่ใช่คนที่สามารถเวิ่นเว้ออะไรได้ยาวๆ แต่จะเขียนให้ดีที่สุดแล้วกัน )
090923( ผู้ร่วมทีม tomozuki1(เมนหมี), Raggae(เมนทึก), bowkumiko(เมนหมี)) แต่...ไปดูม้ากับปลา - -" ไปเจอแอนนี่ กะปอม น้อง ญ กะ บี และคนอื่น ๆ ที่สวนหลวง โดยมิได้นัดหมาย
เริ่มต้นในวันที่แดดร้อนเหมือนพระอาทิตย์โกรธใครมา ซีวอนออกมาถ่ายกับแพนเค้ก ทงเฮยังคงอยู่ที่ รร.ดุสิตจนกระทั่งถึงตอนเที่ยง ทงเฮก็ตามออกมาถ่าย เค้ากั้นกองถ่ายไกลพอสมควรแต่ก็มองเห็นปลาน้อยลั้ลลาได้เป็นระยะๆ ฉากที่ปลาเล่นคอมพิวเตอร์จะมีผ้าสีดำกั้น(ปิดเกือบมิดแต่ก็มีช่องเล็กๆอยู่)ระหว่างพักกอง เธอหันมามองลอดช่องเล็กๆนั่น แล้วโบกมือให้แฟนๆ สายตาที่บอกว่า ปลาอยากเล่นด้วยนะ แต่ทำไม่ได้ พอถ่ายเสร็จ ปลาเดินมาพร้อมกับพี่ซึงฮวาน และกล้องโพลารอยด์ 1 ตัว เพื่อมานั่งถ่ายรูปกับเอลฟ์ รูปประวัติศาสตร์ ปลาและผองเพื่อน(เพื่อนกันตลอดไป - เอลฟ์-*-) ส่วนฉากของวอนวิ่งตามแพนเค้กบนสะพาน คุณชายเชวหล่อมาก ทรงผมฉัตรชัยแต่เสื้อผ้าสไตล์เกาหลี เอลฟ์คงรู้ใช่มั้ยว่า ถ้าไม่ใช่เชว ชีวอนแห่งวงซุปเปอร์จูเนียร์ เสื้อผ้าหน้าผมอย่างนี้ ก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน แต่..วอนซะอย่างยังไง อะไร ก็หล่อเสมอ จนถึง 17.30 อยู่ดี ๆ ท้องฟ้าก็ร้องไห้(ฝนตกหนักโคตรๆ)เอลฟ์ก็กระจัดกระจายหาที่หลบฝน แต่ 100 ทั้ง 100 เปียก ซีวอนที่เข้าฉากอยู่ โชคดีที่กองถ่ายกางร่มไว้ให้ ถือร่มไว้กันแดดตลอด พอฝนตกร่มนั้นก็ยังช่วยได้ งงนิด ๆ ที่เค้าปล่อยให้วอนยืนกางร่มท่ามกลางสายฝนอยู่นานพอสมควร กว่าจะพาขึ้นรถ เมื่อรอจนคิดว่าไม่น่าจะถ่ายอะไรต่อได้แล้ว เราก็ออกจากสวนหลวงกันเถอะ มุ่งหน้าไปร้านอารีรังพาวอนกับเฮไปกินข้าว คนอื่นเค้าถึงกันหมดแล้ว แต่...เราหลงทางT^T ชีวิตของเอลฟ์แก่ๆ 3 คน ขับรถหลงไปสมุทรปราการทำไม-*- กว่าจะหาทางออกได้ ก็พบว่าม้ากับปลาจะกลับดุสิตแล้ว เจอกันดุสิตเถอะนะ เหอะๆเพราะจะไปรอคังอิน ชินดง ซองมิน ที่มาไฟท์เที่ยงคืนด้วย ตอนแรกจะไปรับที่สนามบินเพราะบอกว่าออกทางปกติ แต่มีข่าวมาอีกว่าไม่นะ เค้าคาร์อินเอารถเข้าไปรับ ไม่ได้เห็นหรอก สุดท้ายหักหลังเดินออกทางธรรมดาซะงั้น น้ำตาร่วงเลย คืนแรกกับการรอคอยที่ รร.ดุสิตเบ็ดเสร็จรวมยอดราว ๆ 2พัน และแล้ว ตี 1 ครึ่ง หมีชินมินก็เดินเข้ามา คนแรกเป็นซองมินเดินเข้ามาทำหน้างงๆ เอลฟ์ของผมอยู่ไหน (เพราะว่าทุกทีดุสิตจะกั้นแค่ตรงทางเดินเราจะยืนรอดูได้ แต่รอบนี้ กันให้อยู่ได้แค่ล๊อบบี้ข้างล่าง ซองมินเลยมองหาว่า แฟนผมอยู่ไหน?? -*-)เมื่อเธอหันมาเจอเอลฟ์ที่นั่งดินเนอร์รอกันอยู่ชั้นล่าง เธอก็โบกมือแบบนางสาวไทย แล้วเดินไปขึ้นลิฟต์ คนที่สอง หมีคังเดินเข้ามาสวมเสื้อมีฮู๊ต+แว่นตาดำ+สะพายกระเป๋าคู่ชีพ ยองอ้วนเดินมาโค้งให้ 1 ครั้งแล้วโบกมือพอผ่านเสาก่อนขึ้นลิฟต์โค้งอีก 1 ครั้ง รวมแล้วโบกมือ2-3 ที + โค้ง 2 ครั้งถ้วน สุดท้ายเป็นชินดง เสื้อดำกางเกงแดง (สภาพกางเกงเหมือนชุดพร้อมนอน คาดว่ากะขึ้นห้องแล้วนอนทันที เดินเหมือนง่วง ก็คงง่วงนั่นแหล่ะ - -")
สรุปแล้ววันนี้กลับบ้านนอน พร้อมกับน้ำตาที่่ซึ้งกับโค้งของหมี และตั้งฉายาว่า หมีโค้งละพัน ( ณ ตอนนี้ ฉายานี้ได้แพร่หลายไปแล้วในหมู่เอลฟ์ แต่ขออย่างนึง กรุณาเล่าที่มาให้มันถูกต้องด้วย โค้งละพัน เงินของชั้น เรกเก้ ป้าเอเลี่ยน แล้วก็โบว์ แต่คนเอาไปเล่านั้นเหมือนว่าจ่ายกับมือ - -") หมีโค้งละพันยังมีตอนต่อไป โปรดติดตาม....
090924 สยามดิสคัฟเวอรี่ (ผู้ร่วมทีม tomozuki1, Raggae, Bowkumiko, Lovely_cloud,ตัวเล็ก น้องหญิง+บี,กะปอม+พี่ตุ๊กตา เดอะเบินเนอร์ พี่บีจากเชียงใหม่ ฯลฯ ใครอีกว่ะ รู้สึกวันนั้นจะญาติเยอะจำไม่หมด รู้แค่ว่าเป็น เอลฟ์แก่ๆ 555+ แค่นั้น
9.30น. เอลฟ์มากมายรออยู่รอบ ๆ ลานสยามดิส โดยที่ไม่รู้ว่า กรงจะเปิดฝั่งไหน-*- ได้แต่รอบางคนตัดปัญหาไปรออยู่บนสะพานลอยแทน ได้เจอสาวกคนรักหมีเยอะมาก ถึงหมีจะไม่มา แต่ป้าย Believe Kangin เยอะแยะ (ตัดตอน ขี้เกียจเวิ่นมาก) เมื่อประตูกรงเปิดเอลฟ์แก่ ๆก็วิ่งเข้าไปจองที่ ด้วยความที่อยาก HBD shindong ก็จะเดินขึ้นไปซื้อลูกโป่ง HBD ในสยามดิส ปรากฎว่า Lovely_Cloud เหลือบไปเห็นเค้ากั้นกรงตรงชั้นใต้โรงหนัง EGV แล้วไม่มีใครรู้เลยมีเอลฟ์ไม่ถึง 30 ชีวิตอยู่แถวนั้น ชินมินเดินเข้ามา อึ้งคร๊าาาาา มินเดินผ่านมาโบกมือนางสาวไทยอีกครั้ง รัศมี(ออร่า) สว่างมาก ชินดงเดินดูดกาแฟสตาร์บั๊คตามมา ตอนแรกยิ้มเฉยๆ พอเอลฟ์แก่ ๆ ตะโกนเรียก เค้าก็หันมาโบกมือให้ และคงตกใจเมื่อเห็น เอลฟ์แก่ ๆคนนี้ตัดผมทรงเ็ห็ดเหมือนกันและมัดจุกเธอกระตุกยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินจากไป- -* พอรู้ว่าอีกไม่เกิน 10 นาทีจะลงไปที่ลานสยามดิสแล้ว เอลฟ์แก่ ๆ ก็วิ่งกระหืดกระหอบลงมาที่ลาน มาถึงลานก่อนหน้าชินมินเล็กน้อย บนเวที ชินมินเล่นเกมส์แต่งตัว อิจฉาเด็กน้อย 2 คนนั้นมาก แต่ก็นะ... เสื้อผ้าที่เค้าจัดให้มีแต่ตัวเล็ก ๆ ถึงโชคดีได้ขึ้นไป ก็คงต้องอายเพราะยัดอะไรไม่ลง 555+ คงมีหลายคนเห็นด้วยในข้อนี้ ใช่มั้ย แล้วก็มาถึงเซอร์ไพร์สวันเกิดชินดง ทุกคนเตรียมกันไว้หมดแล้ว รวมถึง12+ ที่เตรียมเค้กมา พอเอลฟ์ร้องแฮปปี้เบิดเดย์ ชินดงก็ทำหน้าประหลาดใจแล้วก็ยิ้มแบบซึ้งๆ ขอบคุณนะครับ ระหว่างที่พิธีกรพูดเธอก็จัดการเลียเค้กไปเรียบร้อย น่ารักจริงๆ ระหว่างนั้นเอลฟ์แก่ ๆ ก็งานเข้า เพราะเพื่อนอีกฝั่งโทรมาบอกว่า รับทึกฮยอกมาแล้วนะ ตอนนี้ทึกฮยอกม้าปลาจะมาสแตนท์บายที่ Central World แล้ว โอ้ จ๊ะ ... แยกร่างไม่ได้คร๊าาา แต่พอเลิกจากชินมินเอลฟ์แก่ ๆ ทั้งหมด ก็วิ่งฝ่าลานจอดรถพารากอน วิ่งไปเรื่อยๆ จนถึงเซ็นทรัลเวิลดิ์ ช่วงระหว่างนั้นวุ่นวายมาก เอลฟ์ตามหาลิงกันให้วุ่นเพราะไม่รู้อยู่ไหนแน่ สุดท้ายเราก็ค้นพบ ZEN premier loungh ชั้น 6 เอลฟ์มหาศาล หลายคนพลัดหลงกัน คนนึงไปเจอ ทึกฮยอกขึ้นลิฟต์ฝั่งมาจากชั้น 1 อีกคนไปเจอปลาม้าที่เสร็จจากงานแถลงข่าวที่ Food Loft สรุปวันนั้นโชคใครโชคมัน ใครดวงดีก็เห็น ดวงไม่ดีก็กลับบ้านแบบคอตก ลิงทั้งหมด 6 คนเดินทางถ่ายภาพนิ่งที่สตูดิโอพระราม 9 ซอย 51 อีกฝั่งที่สแตนด์บายอยู่ รร.ดุสิต ก็โทรมาบอกว่า หมีคังวิ่งลงมาจากลิฟต์ ออกมาคนเดียวแบบไม่มีผู้จัดการและการ์ทคุมเลย แต่จะไปไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน เลยเดาว่า คงไปถ่ายภาพนิ่งด้วยกันนั่นแหล่ะ ทีมของตัวเล็กที่ตามไปก็ได้เห็นทุกคนตอนเข้า - ออก สตูดิโอและโทรมารายงานตลอด ที่พึ่งสุดท้ายของเราก็คือ ดุสิตธานี (อีกครั้ง) ฝั่งเราคอยอยู่ที่ดุสิตอยู่แล้ว ซึ่งวันนี้คนเยอะกว่าปกติ ทาง รร.ก็กันไม่ให้แฟนคลับเข้า แต่ก็นะ ห้ามไม่ได้หรอก เราเข้ามาสั่งอาหารรออีกรอบ วันนี้เบ็ดเสร็จ พันนิดๆเลยได้โค้งจากหมีมาแค่ 1 โค้งเท่านั้น ส่วนพี่ทึกก็เดินเข้ามาสองก้าวแล้วโบกมือให้ ฮยอกอมยิ้มนิดหน่อยแล้วโบกมือ 2 ข้าง ส่วนคนอื่น ๆนั้น เดินไปเฉยๆ นับแล้ว 6 คนถ้วน เอ๊ะ......... ปลาหาย (หายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ บ้างโทรมาบอกว่า ปลาไปนวดคนเดียว บ้างบอกว่า ปลาไม่สบาย ทั้งนี้ทั้งนั้นวันนี้ไม่เห็นปลาเข้าดุสิตแต่อย่างใด จนเวลาเที่ยงคืนรอไม่ไหว กลับบ้้านก่อนคร๊าา)
สรุป 1 พันกับหมีอีก 1 โค้ง ตามความคาดหมายประทับใจชินดงกับซองมินที่งานสยามดิสมาก ๆ น่ารักมากจริงๆ เหอะๆ ออกมาเจอสาวเกาหลี 2 คนเข้ามาถามว่า ซุปเปอร์จูเนียร์เหรอ ว้าว เค้าพักที่นี่เหรอ ถามไปถามมาเป็นแฟนคลับของคังอิน กับทงเฮ เค้าอยากรู้ตารางพรุ่งนี้แล้วก็คุยกันต่อ เค้าบอกว่า ยินดีต้อนรับถ้าจะไปเกาหลี (จ๊ะ ชั้นก็ยินดีจะไป แต่ ขอปั้มเงินก่อนนะ) จบอย่างทุลักทุเล เกาหลีผสมอังกฤษผสมไทย ตีกันไปหมด และก็ได้รับคำ "ขอบคุณ" อีกครั้ง
9.30น. เอลฟ์มากมายรออยู่รอบ ๆ ลานสยามดิส โดยที่ไม่รู้ว่า กรงจะเปิดฝั่งไหน-*- ได้แต่รอบางคนตัดปัญหาไปรออยู่บนสะพานลอยแทน ได้เจอสาวกคนรักหมีเยอะมาก ถึงหมีจะไม่มา แต่ป้าย Believe Kangin เยอะแยะ (ตัดตอน ขี้เกียจเวิ่นมาก) เมื่อประตูกรงเปิดเอลฟ์แก่ ๆก็วิ่งเข้าไปจองที่ ด้วยความที่อยาก HBD shindong ก็จะเดินขึ้นไปซื้อลูกโป่ง HBD ในสยามดิส ปรากฎว่า Lovely_Cloud เหลือบไปเห็นเค้ากั้นกรงตรงชั้นใต้โรงหนัง EGV แล้วไม่มีใครรู้เลยมีเอลฟ์ไม่ถึง 30 ชีวิตอยู่แถวนั้น ชินมินเดินเข้ามา อึ้งคร๊าาาาา มินเดินผ่านมาโบกมือนางสาวไทยอีกครั้ง รัศมี(ออร่า) สว่างมาก ชินดงเดินดูดกาแฟสตาร์บั๊คตามมา ตอนแรกยิ้มเฉยๆ พอเอลฟ์แก่ ๆ ตะโกนเรียก เค้าก็หันมาโบกมือให้ และคงตกใจเมื่อเห็น เอลฟ์แก่ ๆคนนี้ตัดผมทรงเ็ห็ดเหมือนกันและมัดจุกเธอกระตุกยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินจากไป- -* พอรู้ว่าอีกไม่เกิน 10 นาทีจะลงไปที่ลานสยามดิสแล้ว เอลฟ์แก่ ๆ ก็วิ่งกระหืดกระหอบลงมาที่ลาน มาถึงลานก่อนหน้าชินมินเล็กน้อย บนเวที ชินมินเล่นเกมส์แต่งตัว อิจฉาเด็กน้อย 2 คนนั้นมาก แต่ก็นะ... เสื้อผ้าที่เค้าจัดให้มีแต่ตัวเล็ก ๆ ถึงโชคดีได้ขึ้นไป ก็คงต้องอายเพราะยัดอะไรไม่ลง 555+ คงมีหลายคนเห็นด้วยในข้อนี้ ใช่มั้ย แล้วก็มาถึงเซอร์ไพร์สวันเกิดชินดง ทุกคนเตรียมกันไว้หมดแล้ว รวมถึง12+ ที่เตรียมเค้กมา พอเอลฟ์ร้องแฮปปี้เบิดเดย์ ชินดงก็ทำหน้าประหลาดใจแล้วก็ยิ้มแบบซึ้งๆ ขอบคุณนะครับ ระหว่างที่พิธีกรพูดเธอก็จัดการเลียเค้กไปเรียบร้อย น่ารักจริงๆ ระหว่างนั้นเอลฟ์แก่ ๆ ก็งานเข้า เพราะเพื่อนอีกฝั่งโทรมาบอกว่า รับทึกฮยอกมาแล้วนะ ตอนนี้ทึกฮยอกม้าปลาจะมาสแตนท์บายที่ Central World แล้ว โอ้ จ๊ะ ... แยกร่างไม่ได้คร๊าาา แต่พอเลิกจากชินมินเอลฟ์แก่ ๆ ทั้งหมด ก็วิ่งฝ่าลานจอดรถพารากอน วิ่งไปเรื่อยๆ จนถึงเซ็นทรัลเวิลดิ์ ช่วงระหว่างนั้นวุ่นวายมาก เอลฟ์ตามหาลิงกันให้วุ่นเพราะไม่รู้อยู่ไหนแน่ สุดท้ายเราก็ค้นพบ ZEN premier loungh ชั้น 6 เอลฟ์มหาศาล หลายคนพลัดหลงกัน คนนึงไปเจอ ทึกฮยอกขึ้นลิฟต์ฝั่งมาจากชั้น 1 อีกคนไปเจอปลาม้าที่เสร็จจากงานแถลงข่าวที่ Food Loft สรุปวันนั้นโชคใครโชคมัน ใครดวงดีก็เห็น ดวงไม่ดีก็กลับบ้านแบบคอตก ลิงทั้งหมด 6 คนเดินทางถ่ายภาพนิ่งที่สตูดิโอพระราม 9 ซอย 51 อีกฝั่งที่สแตนด์บายอยู่ รร.ดุสิต ก็โทรมาบอกว่า หมีคังวิ่งลงมาจากลิฟต์ ออกมาคนเดียวแบบไม่มีผู้จัดการและการ์ทคุมเลย แต่จะไปไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน เลยเดาว่า คงไปถ่ายภาพนิ่งด้วยกันนั่นแหล่ะ ทีมของตัวเล็กที่ตามไปก็ได้เห็นทุกคนตอนเข้า - ออก สตูดิโอและโทรมารายงานตลอด ที่พึ่งสุดท้ายของเราก็คือ ดุสิตธานี (อีกครั้ง) ฝั่งเราคอยอยู่ที่ดุสิตอยู่แล้ว ซึ่งวันนี้คนเยอะกว่าปกติ ทาง รร.ก็กันไม่ให้แฟนคลับเข้า แต่ก็นะ ห้ามไม่ได้หรอก เราเข้ามาสั่งอาหารรออีกรอบ วันนี้เบ็ดเสร็จ พันนิดๆเลยได้โค้งจากหมีมาแค่ 1 โค้งเท่านั้น ส่วนพี่ทึกก็เดินเข้ามาสองก้าวแล้วโบกมือให้ ฮยอกอมยิ้มนิดหน่อยแล้วโบกมือ 2 ข้าง ส่วนคนอื่น ๆนั้น เดินไปเฉยๆ นับแล้ว 6 คนถ้วน เอ๊ะ......... ปลาหาย (หายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ บ้างโทรมาบอกว่า ปลาไปนวดคนเดียว บ้างบอกว่า ปลาไม่สบาย ทั้งนี้ทั้งนั้นวันนี้ไม่เห็นปลาเข้าดุสิตแต่อย่างใด จนเวลาเที่ยงคืนรอไม่ไหว กลับบ้้านก่อนคร๊าา)
สรุป 1 พันกับหมีอีก 1 โค้ง ตามความคาดหมายประทับใจชินดงกับซองมินที่งานสยามดิสมาก ๆ น่ารักมากจริงๆ เหอะๆ ออกมาเจอสาวเกาหลี 2 คนเข้ามาถามว่า ซุปเปอร์จูเนียร์เหรอ ว้าว เค้าพักที่นี่เหรอ ถามไปถามมาเป็นแฟนคลับของคังอิน กับทงเฮ เค้าอยากรู้ตารางพรุ่งนี้แล้วก็คุยกันต่อ เค้าบอกว่า ยินดีต้อนรับถ้าจะไปเกาหลี (จ๊ะ ชั้นก็ยินดีจะไป แต่ ขอปั้มเงินก่อนนะ) จบอย่างทุลักทุเล เกาหลีผสมอังกฤษผสมไทย ตีกันไปหมด และก็ได้รับคำ "ขอบคุณ" อีกครั้ง
ขอบคุณรูปจากน้อง saiiiii เพื่อนของน้อง ญ (คิมฮี) นะจ๊ะ พอดี ญไม่บอกว่าเอามาจากไหนก็ไม่ได้ใส่เครดิตซอรี่ๆ
090925 ถ่าย CF แบบปิดที่เซ็นทรัลเวิลด์ งงละสิ ถ่ายแบบปิดทำไมเห็น มันต้องอาศัยความสามารถบางอย่าง 1. ทีมงานที่ทำงานเป็นทีมสุด โทรให้ข่าวกันตลอด 2. แรงพิศวาสในการตามของเอลฟ์แก่ๆ 3. ดวง
ทีมงานวันนี้ 6 โมงเช้าเจอกันที่เซ็นทรัลเวิลด์ สภาพกึ่งผีกึ่งคน รออยู่ที่ลิฟต์จนขนของข้าง ๆกับทางหนีไฟ เมื่อสายรายงานว่า ลิงออกจากโรงแรมแล้ว ออกมา 6 ยกเว้นปลา ทางเราก็สแตนด์บายข้างลิฟต์ขยะทันทีขอเรียกลิฟต์ขยะ เพราะ มันเหมือน -*- ) ตอนนั้นมีเอลฟ์ไม่ถึง30 นะ ก็รอลิงลงจากรถ คนแรกของคันแรกคือ เดอะทึกกับเสื้อเชิ๊ตสีแดงอมชมพู หันหลังลงจากรถ แล้วเดินเข้าลิฟต์ขยะ ตามมาด้วยหมีคังกับเชิ๊ตเขียวเข้มเห็นด้านข้างเล็กน้อย คนที่สามคือ ฮยอก เชิ๊ตฟ้า เดินดุ่มๆ เข้าลิฟต์ไป คนที่ 4 คือคุณชายเชว กับเชิ๊ตสีออกเทา ๆ หล่อเสมอ รถตู้คันที่ 2 ชินมิน จำไม่ได้แล้วว่า ชิน หรือมินลงมาก่อน แต่ชินเสื้อออกส้ม ๆ มินเสื้อดำ มันไวมากจำได้เท่านี้ (รอบเช้านี่ทุกคนเดินไวมากแล้วไม่ทักแฟนคลับเลย ไม่ใช่ว่าหยิ่งหรืออะไรหรอกนะ เพราะยังไม่ได้แต่งหน้าต่างหาก-*- ไม่งั้นทึกกี้คงไม่หันหลังลงรถหรอก ทุกคนรักษาภาพพจน์ที่ดีเสมอ 555+) ผ่านไปไม่นาน ไม่ถึง ชั่วโมง เอลฟ์แก่ ๆ ต้องงง เพราะว่า ยืนเม้าท์กันอยู่ดี ๆรถตู้มาจอดที่ลิฟต์ขยะอีกครั้ง ห๊ะ.... ลิงจะไปไหนยังขึ้นไปได้ไม่นานเลย แต่ยังไงก็วิ่งไปข้างลิฟต์ขยะทันที ครั้งนี้ไม่ผิดหวัง เดอะทึกเดินออกมา ยิ้มแย้มโบกมือแล้วเดินเข้ารถคันที่ 1 ตามด้วย ฮยอก และวอน ส่วนคันที่ 2 ก็ หมี มิน ชิน (ขอย้ำ ทุกคนยิ้มแย้มดีเพราะแต่งหน้าทำผมเสร็จแล้ว อิอิ) รถไม่ได้ออกไปทันที เหมือนรอความเรียบร้อย จอดอยู่นานเหมือนกัน นานพอที่................ เดอะทึกแอบมองเอลฟ์แก่ ๆ ยืนเป่าลูกโป่งแชพไฟร์ แล้วขำเพราะสภาพหน้าเขียวเป่าลูกโป่ง หวังว่ามันจะทันให้ทึกได้เห็น แล้วมันก็ทัน เพราะทึกกี้มองออกมาแล้วหัวเราะ ตามด้วยเปิดหน้าต่างรถตู้ออกมา เอาตัวออกมาครึ่งตัวได้ โบกมือทักทายแล้วทำหน้าตาแบบ "วันนี้อากาศดีจัง" อยู่แบบนั้นประมาณ 10 วินาที เอลฟ์แถว ๆ นั้น(ไม่มาก) กรี๊ดดดดดดดดด กับการเซอร์วิสแบบไม่ทันตั้งตัว แต่โชคไม่ดีเท่าไหร่ มีรถขนของขับมาวิ่งผ่าน พี่ททึกก็เลยต้องมุดกลับเข้าไป เพื่อความปลอดภัย แล้วก็ปิดหน้าต่างรถ วินาทีนั้น อยากเอาระเบิดปารถขนของมาก ถ้าไม่ผ่านคงได้เห็นพี่ทึกทำอะไรมากกว่านี้ แต่เอลฟ์ที่อยู่ก็เป็นเอลฟ์ที่ดี ไม่ได้วิ่งเข้าไปชาร์ทหรือทุบรถแบบน่ารังเกียจ อะไรประเภทนั้น พี่ทึกเลยปลอดภัยดี แกแอบไปหัวเราะคิกคักในรถต่อ ไม่รู้ว่าขำอะไร แล้วรถคันแรกก็ออกไป คันที่ 2 ม่านแง้มๆ แอบเห็นหมีคังชะเง้อคอมองเอลฟ์ แล้วรถก็ออกไป สรุปคือกลับโรงแรม-*- แกมากันเพื่อ? กลับไปนอนต่อกันที่ รร. กลับมาอีกทีประมาณบ่ายโมงกว่า ๆเกือบบ่าย 2 คราวนี้ อะฟิชมาด้วย ตื่นเต้นมากที่ได้เห็นชัด ๆ ครบทั้ง 7 คนทุกคนก็แต่งตัวเหมือนตอนเช้านั้นแหล่ะ แต่ความลั้ลลามากกว่าเดิม ปลามาในชุดเสื้อลายสก๊อตโทนฟ้าดำ หรือเขียวดำเนี่ยแหล่ะ (มีปัญหากับการมองสีตลอด แก่แล้วต้องเข้าใจ) โบกมือและลัลล้ามาก แล้วทั้ง 7 ก็ขึ้นลิฟต์ขยะไป เราคิดว่า ถ่ายปิดคงไม่เห็นอะไรแล้วมั้ง ก็เลยไปเดินเที่ยวเตร็ดเตร่ไปพารากอน ไปซื้อลูกโป่งเพิ่มแล้วก็ซื้อลูกโป่งลอยได้ รูปดาวสีน้ำเงิน หลายคนคงเห็นมันไปในหลาย ๆที่ที่ลิงไป ไม่ได้แสดงตัวหรืออะไร แค่อยากให้ทึกกี้เห็น เพราะเค้าบอกว่าอยากเห็น Sapphire Blue ก็แค่นั้น เดอะทึกคงสมใจ ณ เซนทรัลเวิลด์ปรากฏว่า เพื่อนในทีมโทรมาบอก ปอปลา ลงมาถ่ายวู๊ดดี้ที่ชั้น 1 ถ่ายบนรถกอล์ฟ รถวิ่งไปด้วยถ่ายไปด้วย บนรถมี ปอปลา ล่าม วูดดี้และตากล้อง ซึ่งจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าไม่ได้ยินว่า ปลาถูกดึงเกือบตกรถ อย่าหาว่าอะไรเลย คนที่ดึงคงไม่ใช่เอลฟ์ คงเป็นแฟนคลับแบบฉาบฉวยคนนึงที่ไม่ได้คิดถึงความปลอดภัยของศิลปินเลยแม้แต่น้อย ถึงทำอะไรที่น่ารังเกียจอย่างนี้ เอลฟ์ทุกคนที่รู้เรื่องนี้ ก็คงจะรู้สึกเหมือนกันจริงมั้ยเพราะฉะนั้น เอลฟ์ที่ดีไม่ทำอะไรอย่างนี้แน่นอน จากนั้นการ์ทก็เอาปลาขึ้นไปเก็บ ไม่นานนักปลาก็ลงมาอีกครั้งที่ชั้น 1 เหมือนเดิม คราวนี้เดินลงมาพร้อมการ์ทเกือบ 20 คนได้ เดินมาจากร้าน รีวาย ผ่านมาเรื่อย ๆจนมาถึงโซน Zen เราได้เห็นมาตลอดทาง เพราะเรากับเรกเก้อยู่หน้าเซน ก็เลยไปหลบมุมอยู่ตรงลิฟต์ขยะ เพราะกลัวพฤติกรรมของแฟนคลับแบบฉาบฉวย จนกระทั่ง ปลาเดินถึงลิฟต์ขยะ วินาทีนั้น ก็อยากจะดีใจหรอกนะที่เห็นปลาชัดแบบห่างไม่ถึงครึ่งเมตร แต่มันติดตรงที่ เห็นอะไรที่อยู่ข้างหลัง ตู้น้ำหอมเสียหาย 2 ตู้ รวมถึงกระถางต้นไม้ในห้างแตกกระจาย แบบนี้เราว่า แทนที่เราจะเป็นแฟนคลับที่ซัพพอร์ตศิลปิน เรายิ่งเป็นคนทำให้ศิลปินเสื่อมเสียมากกว่า เพราะการกระทำขอแฟนคลับเอง อยากจะตำหนิตรงนี้นะ ว่าอยากเห็น อยากสัมผัสพวกเค้าก็จริง แต่ก็ควรทำให้อยู่ในขอบเขตบ้าง เพราะมองไปที่หน้าและแววตาของทงเฮแล้ว เค้าไม่ได้รู้สึกดีใจเลย ยิ่งเห็นใกล้ ๆกลับเห็นแววตาของความกังวล สายตาเหมือน "เมื่อไหร่จะไปให้ถึงลิฟต์ซักที ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วนะ" แล้วปลาก็ออกจากลิฟต์ ขึ้นรถไปเพื่อไปอัดรายการวิทยุ มันช่างน่าเศร้าจริงๆที่เห็นแววตาแบบนั้น จากนั้น ทึก ฮยอก ชิน มิน ก็ขึ้นรถกลับโรงแรม ทึกเดินมาไม่ได้ทักอะไร แต่ก่อนขึ้นลิฟต์ ชี้มาที่แฟนคลับในล๊อบบี้ ขอเข้าข้างตัวเองเล็กน้อยว่า แกชี้ลูกโป่งที่ลอยได้ของกลุ่มเอลฟ์แก่ๆ อยู่ไกลๆ ขอบคุณนะเดอะทึก ^-^ ห่างกันนานเหมือนกันทีมที่อยู่เซ็นทรัลเวิลด์โทรมาว่า หมีคังกับวอนกินข้าวกันที่เอ็มเคโกลด์ กำลังขึ้นรถกลับมาที่โรงแรม อีกครั้งกับการดินเนอร์ที่ดุสิตกับเงิน 2 พัน พร้อมกับได้เห็นการโค้งของหมีอีก 2 โค้งก่อนกลับเกาหลีไปกับชินดง ระหว่างที่หมีโค้ง ชินดงเอามือมา จุ๊ ๆ ที่ปาก บอกว่าอย่ากรี๊ดนะ คุ้มค่ากับการรอคอย และกลับบ้านนอนฝันดีเป็นที่สุด ถึงหมีจะกลับแล้ว แต่การรอคอยยังไม่จบ จริงมั้ย??
090926 การรอคอยที่ยาวนานกว่า 12 ชม. กว่าจะได้พบหน้าคนที่เรารัก
หลังจากส่งหมีคังเสร็จ ราว ๆ 5 ทุ่ม ของวันที่ 25 ก็กลับไปที่เซ็นทรัลเวิลด์ทันที เพื่อรอคิวงานมิราเคิลเดย์ คิดว่าตัวเองไปเร็วแล้วนะ แต่......... ไปถึงก็มีคนกว่า 100 แล้วล่ะ เพราะเราได้คิวที่ 167 ลองคิดดูนะ ว่าทั้งหมดนี้มันน่ารักแค่ไหน ไม่มีทีมงานของ 12+ แต่อย่างใด เอลฟ์จัดการกันเอง เขียนข้อมือกันเอง ทำคิวกันเอง เพื่อรักษาสิทธิ์ แม้กระทั่ง นั่งแต่แถวกันเอง คนที่ไปคงรู้ดีว่ามันวุ่นวายแค่ไหน แต่ก็ดีนะ ทำให้รู้ว่าเอลฟ์สุดยอดจริง ๆ ทั้งคนที่เป็นคนคิดเขียนข้อมือคนแรก คนที่ออกมาช่วยกันจัดคิว คนที่ตะโกนกันปาวๆ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าต้องตั้งแถวยังไง คนที่แบ่งปันกันในหลายเรื่อง มันเป็นความประทับใจ เหมือนเราไปออกค่าย ๆ นึง แต่นี่มันค่ายอะไรไม่รู้ที่ดึงดูดคนมาได้มากมายขนาดนี้ เอสเจมีพลัง และมีอิทธิพลของเอลฟ์ขนาดนี้เลยหรือ? มันคือความจริง ขอบคุณ E.L.F 1400+ ในวันที่ต้องอดทน คนที่มีหมายเลข 1 อยู่บนข้อมือ เค้ารออยู่หน้า Central World ตั้งแต่ 6 โมงเย็นของวันที่ 25 ก.ย. จนถึง หมายเลข 1400 ที่มาถึงในเวลาตี 4 ของวันที่ 26ก.ย. และเพื่อน ๆ เอลฟ์ที่ทยอยกันมาแต่ไม่ได้เป็น 1 ใน 1400คน เราเชื่อว่าทั้งหมดนี้ที่เป็นเอลฟ์โดยแท้ คนที่สามารถอดทนรอได้ยาวนานขนาดนี้ ถ้าไม่รักเอสเจจริง ๆ ก็คงไม่เสียสละและสุดท้ายพวกเราก็ได้รับรู้ถึงสิ่งตอบแทนแห่งการรักใครสักคน ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหน จนกระทั่ง ก่อน 7 โมงเล็กน้อย ทีมงาน 12+ มาเพื่อปั้มสัญลักษณ์ให้ที่ข้อมือ - -" ทุกคนเข้าใจใช่มั้ยว่าเราต้องการสื่ออะไร ขอไม่พูดเพราะทุกคนคิดเองได้ ปั้มเสร็จทุกคนก็แยกย้าย รอมาซื้อแป้งอีกทีตอน 10 โมง ระหว่างรอก็ไปงานตอนเ้ช้าที่สยามดิสของทึกฮยอก เราไปรอแต่ไม่ได้ดูเพราะนอย ๆ กับการจัดงาน เอลฟ์ส่วนใหญ่ที่ไปคงรู้สึกเหมือนกันว่ามันต่างจากงานวันชินมิน ต่างกันมากเลยล่ะ เราไม่พูดถึงเรื่องแย่ๆ แล้วกัน เอาเป็นว่า ถือซะว่าเราไม่ได้ไปงานวันนั้นแล้วกัน ทีมของเราที่อยู่ตรงนั้น ถ่ายคลิปกลับมาให้ ถ้ามีแรงก็คงจะอัพแหล่ะนะ กลับไปรอที่งานมิราเคิลดีกว่า เค้าให้ซื้อแป้งได้ถึง 13.00น. เจ้ากรรม ดันลืมเอาบัตรคิวไว้ในกระเป๋าอีกอัน ต้องกลับไปเอาที่สยามพารากอน ทั้ง ๆ ที่เดินก็ได้ แต่ขามันไม่ไหวแล้ว ใช้งานมาหลายวัน เลยต้องแว๊นมอไซเพื่อไปเอาบัตรคิว ที่ต้องเล่าถึงบัตรคิวเพราะมันมีเหตุ อ่านไปเรื่อย ๆแล้วกัน พอเอาบัตรคิวแลกจะได้เป็นคูปองที่จับฉลากลุ้นโฟโต้กรี๊ท แล้วเขียนชื่อ เบอร์โทรหย่อนไป พอทำทุกขั้นตอนเรียบร้อย เค้าจะนัดให้รวมตัวกันตอน 15.00 น. เอลฟ์มากมายรออยู่
การจัดคิวเพื่อขึ้นไปในงานมีปัญหามาก เราไม่รู้นะ แต่อยากจะสื่อ ในตอนเช้ามืด 1400 คนเอลฟ์จัดการเองทำไมทำได้ แต่จะจัดให้ขึ้นไปในงานทีละ 200 ทำไมยากเย็น? ให้ตายเถอะโรบิ้น เห็นพี่ทีมงาน 12+ รวมแล้ว 3 คนถ้วน ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่เห็นอีกแล้วก็คือ เอลฟ์จัดกันเองอีกครั้ง แล้วได้พี่การ์ทมาช่วย ซึ่งก็งงอีกว่าทำไมแถวนั้นมีแต่การ์ท ทีมงานที่เหลืออยู่ไหนนะ ไม่รู้จะพูดอะไรอีก ไม่เป็นไร เอลฟ์จัดกันเองก็ได้ เมื่อจัดแถวเสร็จ (โดยเอลฟ์ ย้ำๆ** โดยเอลฟ์) แล้วทยอยกันขึ้นไปงาน 200 คนที่เป็นแถวอยู่แล้ว กลับได้ยินคำว่า "อยากให้น้องเล่นกิจกรรมโดยรอบงาน ให้แยกย้ายไปเล่นเกมส์ ชมบู๊ท และเข้าห้องน้ำ ตามอัธยาศัย แล้วพี่จะเรียกอีกทีละ 10 คนเพื่อเข้างาน" เอ๊ะ ........ คิดอะไรได้จากตรงนี้มั้ย?? ไม่พูดอีกครั้ง คิดกันเอาเอง สรุปเรียกเข้าทีละ 10 คน พอเข้างาน เลยคิดกันว่า ลืมทุกอย่างที่ผ่านมาซะ ความลำบาก ความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมด ลืม แล้วรอสนุกกับลิงของเราดีกว่า แล้วก็เป็นจริง งานภายในของ มิราเคิล คงไม่สามารถบรรยายได้ถึงความรู้สึก คงบอกได้แค่ มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ก็มีจับฉลากคนได้โฟโต้กรี๊ท มีโคฟเวอร์ มีโชว์เดินแบบ แล้วลิงก็ออกมา บนเวทีน่าอิจามากเลยละ เล่นเกมส์กับลิง ทั้งกอด โอบ จับมือ หลายอย่างจนแอบคิดว่ามากเกินไปมั้ย
เพราะช่วงที่เล่นบนเวที เค้าร่าเริง แต่พออยู่ด้านหลังที่กล้องไม่ได้ถ่ายไป หน้าเหนื่อยๆ เหมือนกันนะ (อะไรที่เห็นใกล้ๆ ก็ไม่ดีเสมอไปหรอกนะ เห็นหน้าเหนื่อย ๆยิ่งสงสารล่ะ แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่เอสเจอดทนเสมอ)
หลังจากส่งหมีคังเสร็จ ราว ๆ 5 ทุ่ม ของวันที่ 25 ก็กลับไปที่เซ็นทรัลเวิลด์ทันที เพื่อรอคิวงานมิราเคิลเดย์ คิดว่าตัวเองไปเร็วแล้วนะ แต่......... ไปถึงก็มีคนกว่า 100 แล้วล่ะ เพราะเราได้คิวที่ 167 ลองคิดดูนะ ว่าทั้งหมดนี้มันน่ารักแค่ไหน ไม่มีทีมงานของ 12+ แต่อย่างใด เอลฟ์จัดการกันเอง เขียนข้อมือกันเอง ทำคิวกันเอง เพื่อรักษาสิทธิ์ แม้กระทั่ง นั่งแต่แถวกันเอง คนที่ไปคงรู้ดีว่ามันวุ่นวายแค่ไหน แต่ก็ดีนะ ทำให้รู้ว่าเอลฟ์สุดยอดจริง ๆ ทั้งคนที่เป็นคนคิดเขียนข้อมือคนแรก คนที่ออกมาช่วยกันจัดคิว คนที่ตะโกนกันปาวๆ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าต้องตั้งแถวยังไง คนที่แบ่งปันกันในหลายเรื่อง มันเป็นความประทับใจ เหมือนเราไปออกค่าย ๆ นึง แต่นี่มันค่ายอะไรไม่รู้ที่ดึงดูดคนมาได้มากมายขนาดนี้ เอสเจมีพลัง และมีอิทธิพลของเอลฟ์ขนาดนี้เลยหรือ? มันคือความจริง ขอบคุณ E.L.F 1400+ ในวันที่ต้องอดทน คนที่มีหมายเลข 1 อยู่บนข้อมือ เค้ารออยู่หน้า Central World ตั้งแต่ 6 โมงเย็นของวันที่ 25 ก.ย. จนถึง หมายเลข 1400 ที่มาถึงในเวลาตี 4 ของวันที่ 26ก.ย. และเพื่อน ๆ เอลฟ์ที่ทยอยกันมาแต่ไม่ได้เป็น 1 ใน 1400คน เราเชื่อว่าทั้งหมดนี้ที่เป็นเอลฟ์โดยแท้ คนที่สามารถอดทนรอได้ยาวนานขนาดนี้ ถ้าไม่รักเอสเจจริง ๆ ก็คงไม่เสียสละและสุดท้ายพวกเราก็ได้รับรู้ถึงสิ่งตอบแทนแห่งการรักใครสักคน ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหน จนกระทั่ง ก่อน 7 โมงเล็กน้อย ทีมงาน 12+ มาเพื่อปั้มสัญลักษณ์ให้ที่ข้อมือ - -" ทุกคนเข้าใจใช่มั้ยว่าเราต้องการสื่ออะไร ขอไม่พูดเพราะทุกคนคิดเองได้ ปั้มเสร็จทุกคนก็แยกย้าย รอมาซื้อแป้งอีกทีตอน 10 โมง ระหว่างรอก็ไปงานตอนเ้ช้าที่สยามดิสของทึกฮยอก เราไปรอแต่ไม่ได้ดูเพราะนอย ๆ กับการจัดงาน เอลฟ์ส่วนใหญ่ที่ไปคงรู้สึกเหมือนกันว่ามันต่างจากงานวันชินมิน ต่างกันมากเลยล่ะ เราไม่พูดถึงเรื่องแย่ๆ แล้วกัน เอาเป็นว่า ถือซะว่าเราไม่ได้ไปงานวันนั้นแล้วกัน ทีมของเราที่อยู่ตรงนั้น ถ่ายคลิปกลับมาให้ ถ้ามีแรงก็คงจะอัพแหล่ะนะ กลับไปรอที่งานมิราเคิลดีกว่า เค้าให้ซื้อแป้งได้ถึง 13.00น. เจ้ากรรม ดันลืมเอาบัตรคิวไว้ในกระเป๋าอีกอัน ต้องกลับไปเอาที่สยามพารากอน ทั้ง ๆ ที่เดินก็ได้ แต่ขามันไม่ไหวแล้ว ใช้งานมาหลายวัน เลยต้องแว๊นมอไซเพื่อไปเอาบัตรคิว ที่ต้องเล่าถึงบัตรคิวเพราะมันมีเหตุ อ่านไปเรื่อย ๆแล้วกัน พอเอาบัตรคิวแลกจะได้เป็นคูปองที่จับฉลากลุ้นโฟโต้กรี๊ท แล้วเขียนชื่อ เบอร์โทรหย่อนไป พอทำทุกขั้นตอนเรียบร้อย เค้าจะนัดให้รวมตัวกันตอน 15.00 น. เอลฟ์มากมายรออยู่
การจัดคิวเพื่อขึ้นไปในงานมีปัญหามาก เราไม่รู้นะ แต่อยากจะสื่อ ในตอนเช้ามืด 1400 คนเอลฟ์จัดการเองทำไมทำได้ แต่จะจัดให้ขึ้นไปในงานทีละ 200 ทำไมยากเย็น? ให้ตายเถอะโรบิ้น เห็นพี่ทีมงาน 12+ รวมแล้ว 3 คนถ้วน ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่เห็นอีกแล้วก็คือ เอลฟ์จัดกันเองอีกครั้ง แล้วได้พี่การ์ทมาช่วย ซึ่งก็งงอีกว่าทำไมแถวนั้นมีแต่การ์ท ทีมงานที่เหลืออยู่ไหนนะ ไม่รู้จะพูดอะไรอีก ไม่เป็นไร เอลฟ์จัดกันเองก็ได้ เมื่อจัดแถวเสร็จ (โดยเอลฟ์ ย้ำๆ** โดยเอลฟ์) แล้วทยอยกันขึ้นไปงาน 200 คนที่เป็นแถวอยู่แล้ว กลับได้ยินคำว่า "อยากให้น้องเล่นกิจกรรมโดยรอบงาน ให้แยกย้ายไปเล่นเกมส์ ชมบู๊ท และเข้าห้องน้ำ ตามอัธยาศัย แล้วพี่จะเรียกอีกทีละ 10 คนเพื่อเข้างาน" เอ๊ะ ........ คิดอะไรได้จากตรงนี้มั้ย?? ไม่พูดอีกครั้ง คิดกันเอาเอง สรุปเรียกเข้าทีละ 10 คน พอเข้างาน เลยคิดกันว่า ลืมทุกอย่างที่ผ่านมาซะ ความลำบาก ความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมด ลืม แล้วรอสนุกกับลิงของเราดีกว่า แล้วก็เป็นจริง งานภายในของ มิราเคิล คงไม่สามารถบรรยายได้ถึงความรู้สึก คงบอกได้แค่ มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ก็มีจับฉลากคนได้โฟโต้กรี๊ท มีโคฟเวอร์ มีโชว์เดินแบบ แล้วลิงก็ออกมา บนเวทีน่าอิจามากเลยละ เล่นเกมส์กับลิง ทั้งกอด โอบ จับมือ หลายอย่างจนแอบคิดว่ามากเกินไปมั้ย
เพราะช่วงที่เล่นบนเวที เค้าร่าเริง แต่พออยู่ด้านหลังที่กล้องไม่ได้ถ่ายไป หน้าเหนื่อยๆ เหมือนกันนะ (อะไรที่เห็นใกล้ๆ ก็ไม่ดีเสมอไปหรอกนะ เห็นหน้าเหนื่อย ๆยิ่งสงสารล่ะ แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่เอสเจอดทนเสมอ)
แต่มันเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ตรงที่ ตอนจับฉลากโฟโต้กรี๊ทแล้วได้ ความรู้สึกแรกก็ดีใจแต่กรี๊ดไม่ออก อาศัยว่าเพื่อนรอบ ๆกรี๊ดให้ พิธีกรเลยมองเห็น แต่พอจะต้องเดินออกไปยืนยันตัว เกิดความรู้สึกว่า เราต้องถูกแยกไปอีกที่ ไม่ได้อยู่กับเพื่อน ไม่ได้รับรู้กับบรรยากาศงานที่ควรจะเป็น เข้าใจความรู้สึกมั้ย เอลฟ์เวลาอยู่รวมกัน รับรู้สิ่งที่ประทับใจด้วยกัน มันมีค่ามากนะ แต่พอไปยืนอยู่ในกรงที่ถูกกั้นไว้อีกที ถึงมันจะใกล้เวที เห็นเอสเจชัดกว่าใครๆ แต่มันไม่รู้สึกดีใจเลย ทุกครั้งที่เห็นช๊อตสวย ๆ บนเวที อยากจะหันไปคุยกับเพื่อน แต่ไม่มีใครยืนอยู่เลย ... เสียใจแปลก ๆแฮะ ระหว่างจะไปถ่ายรูป ก็ส่งข้อความบอกเพื่อนที่เหลือ ว่าเอสเจอยู่ไหนให้เพื่อนตามมา พอถ่ายโฟโต้กรี๊ท เดินออกมา ดีใจมากเลยที่เห็นเพื่อนยืนรออยู่เพื่อนทุกคนผ่านการร้องไห้มา แล้วบอกว่าดีใจด้วยนะ แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะเล่าอะไรให้ฟัง เค้าก็เล่าความรู้สึกในห้องมิราเคิลให้ฟัง เราเศร้านะที่เราไม่ได้รับความรู้สึกเหล่านั้นด้วยตัวเอง มันน่าประทับใจ ตอนจบงานมีการเปิดเอ็มวีเพลงมิราเคิล เอลฟ์ก็ร้องตาม แล้วอยู่ดี ๆ เพลงก็ดับไป มันเป็นการตั้งใจ ให้เอลฟ์ร้องต่อ ทุกคนร้องอย่างพร้อมเพรียง เอสเจที่ยืนอยู่บนเวที ก็ร้องตามด้วยใบหน้าที่มีความสุข ความรู้สึกขอบคุณ แล้วก็โค้งให้กับเอลฟ์รอบทิศเหมือนในคอนเสิร์ต นี่คือสิ่งที่เพื่อนเราเล่าให้ฟัง เราเสียใจที่ไม่ได้อยู่ในนั้น รับรู้ความรู้สึกอย่างนั้น แต่เพื่อนก็บอกว่า ดีแล้ว ได้โฟโต้กรี๊ทก็ดีแล้ว ดีจริงๆ แหล่ะ แต่แทนกันไม่ได้ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ
ในห้องโฟโต้กรี๊ท
ทั้งหมด 40 คน (แต่ดูเหมือนจะเกินยังไงไม่รู้แฮะ) แล้วทีมงาน 12+ ก็บอกว่าตอนนี้ชีวอนไม่สบายนะ ทุกคนอย่าดื้อ อย่าจับ อย่ากอดศิลปิน จะได้เร็วแล้วก็ให้ศิลปินพักผ่อน ซึ่งทุกคนเข้าใจดี(เพราะบนเวที แฟนๆที่ขึ้นไปเล่นเกมส์บนเวที เล่นกอดศิลปินจนช้ำไปหมดแล้ว) แบ่งเป็นกลุ่มละ 5 คน ตอนแรกจะเป็นกลุ่มละ 10 คน แต่พี่คังริน(ทีมงานของเกาหลี) เดินมาคุยกับคุณล่ามอึนบี ประมาณว่า ซัก 5 คนดีกว่านะ (เราขอบคุณมาก เพราะมันเท่ากับ 1 ต่อ 1 ขอบคุณทีมงาน 12+ ด้วยค่ะ) พอเข้าไป จะมี 1 เซ็ทที่ถ่ายอยู่ให้เรายืนมอง ช่วงที่มองก็เก็บทุกคนใกล้ๆ ให้ครบ แล้วพอถึงคิวเราเราได้อยู่ใกล้กับปลาและทึกกี้ ถึงไม่ได้สัมผัสทางกาย แต่ก็สัมผัสทางใจ (แหวะะะ) สายตา และคำพูดเกาหลีแบบถั่วๆ บอกพี่ทึกว่า พี่เยี่ยมมากนะคะ เราเอาผ้าเชียร์ที่ทำเองเข้าไป เขียนว่า " Super Junior - E.L.F 13 명 Leeteuk Heechul Hankyung Yesung Kangin Shindong Sungmin Eunhyuk Donghae Siwon Ryeowook Kibum Kyuhyun " พี่ทึกก็พยักหน้าอมยิ้มมองที่ผ้าแล้วทำหน้าขอบคุณ สัมผัสไม่ได้แต่ก็ยังโบกมือแล้วยิ้ม ก็ยังดี ส่วนกับปลาพูดว่า ขอบคุณค่ะ แล้วก็โค้งแบบสุภาพให้( 90 องศา) ปลาก็โค้งตอบแล้วยิ้ม ปลาจะโอบ ยื่นมือมาแล้ว แต่เราไม่ไ้ด้ยื่นมือตอบกลับไป....ทีมงานดึงเราออกพอดี เราก็เข้าใจดี แว็บสุดท้ายก็คือ ปลายิ้มหวาน ในตามีประกายวิ๊งๆ แล้วพูดว่า คัมซามิดา เหมือนที่เราพูดให้เค้า แค่นี้ก็ประทับใจแล้ว จริงมั้ย? แค่พี่ทึกได้เห็นข้อความที่เราอยากบอก และลิงที่เหลือก็มองเห็นข้อความบนผ้านั้น ก็พอแล้ว
เมื่อไหร่นะที่จะ 13 อีกครั้ง
ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าเรายังมีคนที่รักและพร้อมจะก้าวไปด้วยกัน
ขอบคุณเอลฟ์ที่เสียสละและทำทุกอย่างเพื่อนคนที่รักโดยไม่เคยอิดออด
ขอบคุณเอสเจที่แม้จะมีอุปสรรคก็ยังอดทนยืนอยู่ทุกวัน เพื่อให้เอลฟ์ได้รัก
..SJ..&..E.L.F. ..
Forever
Forever
ถึงแม้จะพลาดในบางอย่าง ก็ยังมีเพื่อนที่ดีคอยแชร์ให้
ถึงแม้จะได้รับในสิ่งที่หลายคนอยากได้ แต่ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่ได้จะดีกว่าคนอื่นนัก
การได้สิ่งหนึ่ง มักจะเสียอีกสิ่งนึงเสมอ
การได้โฟโต้กรี๊ท แต่หลุดออกจากความทรงจำบางอย่างที่มีค่า........
เอสเจก็เหมือนกัน ได้มีชื่อเสียง แต่ความอิสระก็หายไป
เขียนถึงตรงนี้แล้ว ก็ยังบอกไม่ได้ว่าความรู้สึกที่แท้จริงคืออะไร
ถึงแม้จะได้รับในสิ่งที่หลายคนอยากได้ แต่ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่ได้จะดีกว่าคนอื่นนัก
การได้สิ่งหนึ่ง มักจะเสียอีกสิ่งนึงเสมอ
การได้โฟโต้กรี๊ท แต่หลุดออกจากความทรงจำบางอย่างที่มีค่า........
เอสเจก็เหมือนกัน ได้มีชื่อเสียง แต่ความอิสระก็หายไป
เขียนถึงตรงนี้แล้ว ก็ยังบอกไม่ได้ว่าความรู้สึกที่แท้จริงคืออะไร
ฝากหลาย ๆคนที่อ่านจบ ไปเจออะไรมา หรือ ได้รับสิ่งดี ๆอะไรมา มาแชร์ให้กันฟังบ้างนะ ก่อนที่ความทรงจำจะเลอะเลือนไป
ขอบคุณค่ะ
ป.ล. รูป และคลิปต่าง ๆ ที่ได้มา คงต้องติดไว้ก่อน มันเยอะมากคงใช้เวลานานน่าดู
นี่มานที่เราถ่ายเองนี่หว่า -*-
แต่แบบเค้ารู้สึกว่าคุ้มค่าจัง
กับการอ่าน
ไม่ได้ไปเพราะว่าติดรับน้อง
แต่ก็แบบพยายามทำใจว่าครั้งหน้ายังมี
.
.
อ่านล่ะก็แบบซึ้งอ่ะ
ในมุมหนึ่งที่หลาย ๆ คนไม่เข้าใจ
มองว่าเอล์ฟไม่ดี น่ารำคาญ อย่างงั้นอย่างี้
แต่เราว่าจริง ๆ เอลฟ์ก็มีมุมที่น่ารักกันอยู่เสมอ
ขอบคุณพี่ตูนที่ทำให้เค้ารักที่จะเป็นเอล์ฟต่อนะค่ะ
เพราะเค้าท้อแท้มาหลายทีเหมือนกันนะ
เวลาเจอเอล์ฟไม่ดีเหวี่ยงใสอ่ะ
โลไปตามมาแค่วันที่ไปสวนหลวงและ
เจอเอล์ฟน่ารัก ๆ เยอะเหมือนกันค่ะ อันไม่ดีก้มองข้าม
แต่แค่นั้นเค้าก็ประทับใจนะ
#1 By •.★*[lolita]*★.• on 2009-09-28 00:46